Feeds:
Berichten
Reacties

Nieuw Zeeland: toetje

Ok, nog eentje dan. Alleen omdat ik zo’n ongelovelijke goede dag heb gehad in Arthur’s Pass.

Na een dag bankhangen wegens treurig weer werd mijn laatste actiedag in NZ een stralende dag. Hoog tijd om die ene laatste track te doen. “De” daghike in Arthur’s Pass is de Avalance Peak. De folders beloofden 6-8 uur lopen voor schitterende uitzichten vanaf 1800 meter. En inderdaad die uitzichten waren niet mals!

DSC02681 - uitzicht vanaf Avalanche peak

Er waren andere mensen op de top, en een van hen was een berghardloper. Inspirerend, eens kijken hoe snel ik naar beneden kon rennen. En wie heeft zijn knieën nou nog nodig na de laatste wandeldag? Nou, dat ging best aardig. Niet gevallen en ik was beneden om 12:30. Wut? De 6-8 uur durende tocht was minder dan drie uur daadwerkelijk lopen? Toch goed voor je conditie, zo’n wandelvakantie :) En natuurlijk was de tijdsindictie gericht op dagjesmensen.

Maar dat betekent dat er tijd is voor een bonus tocht! De vriendelijke jonge man van de DOC adviseerde me de Bealey Mountain. Boven de bosrand was er welliswaar geen pad, maar je volgt gewoon de kam en dan komt het vanzelf goed. En dat kwam het: de tocht als geheel was echt superindrukwekkend! De rotspieken op de kam zagen er steevast uit alsof er stevig moest worden rotsgeklommen, iets dat ik in mijn eentje op een verlaten berg wilde vermijden. Maar steeds bleek er een klein spoor dat beloopbaar was. Het uitzicht van de top was welliswaar minder inspirerend dan van Avalanche Peak, maar de uren over de kam lopen waren echt erg indrukwekkend. Man, wat een gave afsluiter van deze wandelvakantie!

DSC02692 - de te beklimen kam
DSC02699 - obligate pose

Op weg terug naar het hostel nog even langs bij het uitzichtpunt over het viadukt. Ook wel: de plek waar de lokale zwerm Kea zich vermaakt door te proberen de auto’s van alle bezoekers te molesteren. Het blijven echt mijn lievelingsdieren! Lopen langzaam op je auto af en als je ze dan aankijkt gaan ze onschuldig doen door met een steentje te spelen. Ik geloof dat er niet’s zo iets is als een overschot aan filmpjes van Kea’s, dus hier is er een.

Dat was hem dan, Nieuw Zeeland 2015. Hij was fijn! Ik kwam hier met een bescheiden lijst aan tracks die ik zeker wilde doen. En nu ik weg ga is die lijst aanzienlijk langer geworden. Een goede reden dus om uit te kijken naar de volgende keer Nieuw Zeeland.

Humpridge

Mijn planning was om na het geweld van de lange route op Steward Island mijn wandelvakantie af te sluiten met een relaxte tocht. Drie korte dagen lopen en daarna vertoeven in luxe hutten van de Humpridge Track.

DSC02648 - Verik aan de start

Bijna goed. Hoewel de track op papier niet heel spannend is, maakte het weer er toch een (negatief) spectakel van. Van een beetje regen ga je niet dood, maar als je naar 1000m steigt wordt het toch best wel fris. Hagel, sneeuw en temperaturen onder nul. Het leek wel een paashop! Combineer dat met onbeschutte stukken bovenaan een berg en stevige wind en je hebt een spannende combinatie. En dat in hoog-zomer.

DSC_0230 - sfeeruitzicht

Mijn kleding en conditie hielpen me er goed doorheen. In de hut aangekomen was ik welliswaar koud, maar bij de openhaard warmde ik snel weer op. Dat gold helaas niet voor alle andere mede-deelnemers: een vrouw die laat binnenkwam leek in eerste instantie gewoon alleen koud, maar na een half uur bleek dat ze serieuze onderkoelingsverschijnselen had. Daarna verloor ze vrij snel het vermogen om te spreken en moesten we moeite doen om haar bij bewustzijn te houden.

DSC_0239 - snow

Gelukkig is de sfeer onder wandelaars vrijwel altijd een van samenhorigheid dus we hebben gezamelijk goed voor haar gezorgd. Er zaten altijd twee mensen naast haar om haar op te warmen en die werden afgewisseld als die wilden avondeten. Daarnaast hadden we een overschot aan warme kruiken, dekens, etc. Helaas was zij niet de enige met problemen een zeventigjarige vrouw was ook onderkoeld geraakt en had ook nog eens twee bevroren tenen. Zij werd verzorgd in de kamer van de waard van de hut, dus haar heb ik verder niet van dichtbij gezien.

DSC_0235 - heli rescue

Er werd besloten tot een onmiddelijke evacuatie per helicopter en ondanks vrij dichte mist (ook wel bekend als dat de wolken op dezelfde hoogte als onze berg hingen) werden de slachtoffers naar een ziekenhuis vervoerd. Het laatste dat ik hoorde was dat de ze het goed maakten. Eind goed al goed, maar wel indrukwekkend…

De volgende dag was er nog steeds dikke mist (ook wel bekend als…) maar nu zonder sneeuw. De bossen werden er byzonder sfeervol van. Hoewel ik de mooie uitzichten heb moeten missen, was dit alternatief ook wel heel erg gaaf. Het woord Mystiek moet wel afgeleid zijn van mist.

DSC02654 - sfeer

Toeval wilde dat mijn laatste dag van de tocht gepaard ging met een lokaal event: Stump the Hump. 200+ lokale gekken gingen de 3-daagse tocht binnen 24 uur doen. Ze begonnen om 0:00 en de koplopers passeerden mij rond 8:00. De uiteindelijke nummer 1 was een man van in de 70 en de nummer twee een jongen van 15. Totale tijd onder de 12 uur. Maloten!

Bij-effect was dat iedereen onderweg je aanziet voor een van deze gekken en je dus volop aangemoedigd wordt, en de vele vrijwilligers onderweg je volstoppen met suikergoed. De foto van mijn finish zal even op zich laten wachten maar het is een leuke manier om je tocht te eindigen…

En daar zou -volgens mijn planning- mijn gehike moeten eindigen. Nog vier dagen om langzaam terug te reizen naar Christchurch om mijn vliegtuig te halen. Maareh, dat lijkt me bij nader inzien toch een beetje zonde. Als ik morgen nou de hele dag in de auto zit, kan ik nog precies twee dagen wandelen in Arthur’s pass. Gaan we doen!

North West Circuit

Steward Island, waar de stranden goudgeel, de banken gevaarlijk en vissen bijtgraag zijn.

DSC_0217 - gevaarlijke bank - bloedspetters

Vijftien jaar geleden was ik al op Steward Island, en deden Zingrid en ik de Rakiura track, een ietwat saaie route van drie dagen. In de backpacker ontmoetten we mensen die de veel langere North West Circuit gedaan hadden, 10-11 dagen. Als semi-beginnende wandelaar leek me dat een onbegonnen zaak. Maar het zaadje van het plan had zich genesteld dat ik ooit een dag die route zelf zou doen.

En ik kan je vertellen dat ik daar geen spijt van heb. Man, wat is dat een mooie en gave route! Nou zat het weer wel heel erg mee, 1 dag een beetje regen de rest droog of zelfs zon. Steward Island heeft 260 regendagen per jaar, dus ik had echt veel geluk. Mede daardoor was de hoeveelheid modder allessinds te overzien en waren de paden prima te begaan.

DSC02586 - gaaf strand

Een aantal locals hadden me ervan overtuigd dat het een goed idee was om te proberen mijn dagelijks kost van gevriesdroogd eten aan te vullen met zelf gevangen vis. En zo gezegd zo gedaan, onderweg naar Steward Island kocht ik een handlijntje en toebehoren. De avond voor vertrek heb ik mezelf de basis bijgebracht middels een aantal Youtube video’s dus volledig voorbereid gooide ik op dag 2 mijn lijntje uit. En wie schets mijn verbazing, vrijwel meteen had ik beet! Het gelukkige toeval wilde dat er wat mensen in de hut waren die me konden uitleggen hoe je een vis ‘gut’ (ontdoet van ingewanden) en hoe je een vis fileert, dus ‘s avonds at ik mijn eerste zelfgevangen zeevis. Wat voor vis het was, was niet 100% duidelijk, maar de consensus was dat het een rock-cod was. Niet slecht voor een beginnende visset en youtube. Rock cod smaakt niet slecht en zelfgevangen rock cod smaakt zelfs uitstekend :)

DSC02527 - vis

Een paar dagen later ving ik nog een vis maar we zullen nooit weten wat voor vis het is. Dit keer was er niemand om me te helpen met het fileren, maar blijkbaar ben ik een aardige student want ook deze vis is in goede staat verorberd.

DSC02529 - Vis die smaakt

De route bevat lange stukken wandelen door de mooie bossen van Nieuw Zeeland, en aan het eind van de dag wordt je beloond met geniale stukken goudgeel strand en azuurblauwe oceaan. Mooie uitzichten en gave duinen. Het hielp vast ook dat ik op dag 1 een man tegenkwam die de hele tocht de andere kant op liep en dus alles al had gezien. Hij was nogal negatief over het geheel dus iedere dag viel me weer extra op hoe mooi het toch wel was :)

DSC02500 - uitzicht gaafheid

Een ander grappig aspect was dat ik een medewandelaar had in de vorm van Sonja de schoolverlater. Sonja was ‘native’ gegaan en sprak alleen engels, zelfs als we als twee nederlanders samen in een hut waren. Sonja was prima gezelschap en we deelden een interesse in Dr Who en Hans Zimmer. En je gaat kleine routines ontwikkelen als je iedere avond samen in dezelfde hut eindigt. Zo moet je bijvoorbeeld jezelf in iedere hut inschrijven in het hutboek. (Het nut hiervan is dat men in geval van paniek kan uitzoeken waar je het laatst geweest bent. Maar het hutboek is ook een grappige verzameling van opmerkingen van andere reisgenoten die je nooit zal zien.) Ergens in hut twee of drie begon Sonja ons beiden in te schrijven in het hutboek, en ook de kolom ‘opmerkingen’ in te vullen met wat we hadden meegemaakt. Prima, en niet zo heel spannend, totdat ik op een kwade dag mijn grote teen stootte tegen een houten bank in een hut. Bloeduitstortingen, pijn en algehele ongelukkigheid deden me besluiten om hier mijn rustdag te houden om te kijken hoe het zich ontwikkelde. Sonja liep door maar volgende dag verschenen twee nieuwe wandelaars in mijn hut: Nicholas en Ben. Zijn liepen een dag achter op Sonja en mij, en hadden onze notities met veel genoegen gelezen. Blijkbaar impliceerden alle notities een groeiende romance. (Er is niet echt heel veel te doen in een hut dus roddelen over andere reizigers is niet echt een rare bezigheid.)

DSC02580 - logboek entry rechts

Ik ontmoette Sonja later weer en we besloten om een schepje op het vuur te doen door de romance af te sluiten met een knetterende break-up per logboek. Ben erg benieuwd hoeveel toekomstige reizigers we hiermee gaan vermaken.

DSC_0220 - breakup by logbook - anoniem

Na afloop van de tocht deden Ben, Sonja en ik mee aan de pub-quiz in het enige cafe van het eiland. Leuk om te zien hoe de eilanders zich vermaken. De vrouw die de quiz leidde was een ijzervreter eersteklas die een grote rol plakband gebruikt om lawaaige deelnemers de mond te snoeren. Dat zouden we vaker moeten doen.

Al met al staat de North West Circuit met ster bovenaan als mooiste route van deze vakantie, zelfs boven de Milford Track. En… Mission accomplished! (Helaas ben ik mijn phototoestel-naar-pc kabel kwijtgeraakt, dus de foto’s zullen pas later volgen.) [edit – opgelost]

DSC02515 - gezelschap Bungaree hut

Deze foto is van het gezelschap in de eerste hut, Sonja staat helemaal rechts.

Nieuw Zeeland: Stroomversnelling

DSC02381-obligate pose milford waterval smallDe snelheid van mijn vakantie lijkt toe te nemen, maar het kan er ook aan liggen dat ik twee hikes heb gedaan sinds de vorige update.

Mijn warm-up hike bleek bij nader inzien toch wel redelijk pittig en daarmee bleek mijn conditie dus toch wel afdoende :) Altijd leuk om positief verrast te worden. Mijn tweede hike was de Greenstone-Caples track, 4 dagen, 3 hutten, 2 valleien, 1 semi-onverantwoorde bergtop.
DSC02244-sfeer greenstone caples small

Al met al een fijne tocht. Een van de leuke onderdelen was een dag lang optrekken met twee Duitse artsen, altijd leuk om verhalen te horen over hoe de corruptie werkt in de ziektezorg.

En natuurlijk sfeervolle momenten.

En natuurlijk sfeervolle momenten.

Een andere highlight was dat in een van onze hutten er een Possum over het dak liep en ik die Possum later op weg naar de WC tegenkwam. De reden dat ze zo vaak roadkill worden is dat ze inderdaad gefixeerd naar een lichtbron (in dit geval mijn zaklamp) staren zonder te bewegen. Anyway, ik droomde die nacht van een mega-Possum die aan de hut aan het knagen was zodat die heen en weer schudde. Bleek achteraf een 5.5 op de schaal van Richter te zijn die de hut daadwerkelijk deed beven.

Na enkele dagen rust bij de erg vriendelijke Bob en Maxine (welbekend van hun gelijknamige backpackers) begon ik aan het vlaggeschip van de Nieuw Zeelandse hikes: de Milford Track. Oplettende lezers weten al dat ik erg in mijn nopjes was dat ik een plaats wist te bemachtigen en nu was het eindelijk zo ver.

De voortekenen zijn goed.

De voortekenen zijn goed.

Mijn Paashop-karma stond blijkbaar nog aan, want tijdens de boottocht richting het startpunt zat ik al vast aan het 11 en 13 jarige kroost van een de wandelaarsgroepen. Introduceer ‘s avonds Dixit en je hebt voor een wandeling goede vrienden gemaakt.

Blagen

Blagen


Toffe lui met z’n allen, Kiwi’s + vrienden. Tevens ook rare types, maar dat maakt het alleen maar interessant. Hoeveel hondenfluisteraars ken jij?

De track zelf was gaaf. Niet het overweldigen hieper-super-gave uit de brochure, maar meer dan de moeite waard :) Dag 2 was uitdagend met vrij zware regen (200 mm) en ‘plassen’ met water tot net onder je knieen. Daardoor hadden we wel extreem veel watervallen op de zonnige dag drie, en laat dat nu net de dag zijn waarop je over de pas heen gaat om van het uitzicht te genieten. Wat een narigheid toch weer!
DSC02375-milford track small
Als gratis bonus extra waren er twee Kea’s die op de pas geleerd hadden dat er altijd toeristen dom genoeg zijn om hun rugzak achter te laten om foto’s te maken. Erg vermakelijk :) En ze waren zo tam dat ze regelmatig binnen een meter kwamen.

Dag drie bevatte ook de hoogste waterval van NZ. Ik had gehoord dat je achter de waterval kon komen, maar met de recente regenval bleek dat in de praktijdk niet te kunnen. Wel een interessante douche-ervaring: doorweekt worden door binnen 15 m van een waterval te staan.
DSC02384-suterhland shower small

Omdat ik mijn tijd in NZ wat optimaler wilde benutten, besloot ik om direct na de Milford track meteen een dag te gaan kayaken in de Doubtful sound. Na een wat stressvolle overgang was het heerlijk relaxed ronddobberen in fraaie fjorden. De gids heette Cloudy en was een type apart (Een Ier met Indiaans/Italiaanse ouders) maar de uitleg over hoe vegetatie werkt op fjorden was stiekem toch wel interessant. Wie weet ga ik me ooit nog in de natuur verdiepen.

Pining for the fjords

Pining for the fjords


En om de stroomversnelling af te maken: morgen vertrek ik richting Steward Island voor mijn grote hike: the North West Circuit. Een elf daagse wandeling die ik ga inkorten tot acht dagen plus een rustdag. Steekwoorden zijn modder en Kiwi’s, waarbij maar een van die twee gegarandeerd is en dat zijn niet de Kiwi’s. Erg benieuwd hoe dat gaat zijn, en ook wel een beetje of er ook andere hikers de tocht gaan doen, want anders wordt het meteen een interessant psychologisch experiment. Hoe dan ook is het een uitdaging waar ik naar uitkijk!
northwestcircuit

Nieuw Zeeland – Warming up

De kop is er af! Mijn eerste hike was zowel een succes als een kleine wake up call, laten we het er op houden dat mijn conditie alleen maar beter worden.

Iedere tocht begint met bij de voorbereiding, in dit geval leerde ik van een paar duitsers het gerecht voor FlammKuchen. Dat is een raar soort houdbare semi-pizza die je als ontbijt en lunch kunt gebruiken tijdens een hike. En het werkt! De pizza was na drie dagen door de hete zon lopen nog steeds goed. Het is een beetje als met larpen: voor je het weet ben je dingen aan het doen die je anders nooit zou doen. Voor larp is dat leren om met een naaimachine zelf kleren te maken. En als het om hiken gaat, ben ik ineens bereid om pizza’s van scratch te maken en die om half een ‘s nachts af te bakken. (Dat tijdstip zou iets te maken kunnen hebben met mijn gebrek aan timing.)

FlammKuchen

Baksels

De hike zelf was een wandeling in de Matukituki Valley (ja echt). Mijn eerste dag begon met een stevig slaapgebrek en dus op weg naar een uitzichtpunt zag ik naast de beek een rots met mijn naam erop. Ik weet niet waarom, maar dit soort beken hebben een magische aantrekkingskracht op mij, ik kan uren kijken naar water in stroomversnellingen. Eh, behalve nu dus :)

Tijd voor een middagdutje

De eerste dag sloot af met een paar vriendelijke Kiwi’s die gevulde kanos hadden geïmporteerd uit Nederland, en niet te beroerd waren om te delen ;)

Matukituki Valley

Dag twee werd mijn pad gekruist door een paar Keas. Nu heb ik een stevige afkeer opgebouwd van vogelaars, en als afgeleide daarvan ook van vogels. Maar Nieuw Zeeland heeft een paar uitzonderingen en de Kea is daar een van. De Kea is een beetje de kitten van de vogels. Ze doen alles wat niet mag, slopen letterlijk alles en toch kan je ze het niet kwalijk nemen. Soms  voeren ze zelf shows op om toeristen af te leiden zodat de rest van hun groep de rugzakken kan plunderen. Maar niet dit keer, deze Kea deed alleen een mooie pose voor een foto. En er waren leuke waarschuwingen in alle hutten.

De elandposekea warning

De hut op het hoogste punt (1430m) was inderdaad spectaculair en de weg omhoog inderdaad uitdagend. Voor beiden de moeite waard, ik zeg: het wandelseizoen is geöpend!

view from French Ridge hut

Vakantie in Nieuw Zeeland is subtiel anders als je het voor de derde keer doet. Of eigenlijk is het leuke dat je steeds dingen meemaakt die je niet van te voren planned.

Mijn vliegreis begon met een ‘we have a problem with your seat, sir’. Overboekte vliegtuigen blijken dan ook in je voordeel te kunnen werken, score een gratis upgrade naar business class! Waar ik vorige keren steeds dagen nodig had om weer helemaal te ontvouwen na 24 uur opgepropt te zitten in een economy class vliegtuigstoel was ik dit keer fris en fruitig bij aankomst :)

Mijn doel dit keer is wandelen, wandelen en nog meer wandelen, dus de eerste anderhalve dag heb ik besteed aan voorbereidend shoppen en verzinnen welke wandelingen ik nu precies ga doen (last minute for the win). Ook heb ik dit keer een auto gehuurd in plaats van gekocht, en dit autotje heeft aangenaam veel krassen en deuken dus heel voorzichtig hoef ik er niet mee te zijn.

Mr Dent

Mr Dent

Gister ben ik van Christchurch naar Wanaka gereden zodat ik hier mijn eerste echte track kan gaan doen. De rit was goed te doen, het is echt heel gaaf om hier weer terug te zijn.

Lindis pass

Lindis pass

Neergestreken in de Matterhorn South Backpackers waar de traditie van het spelen van kaartspelletjes is hervat. Erg grappig om drie mensen uit Maleisie tegen te komen die super enthousiast werden toen ze Dixit zagen, ze kennen het spel daar ook! (Al konden sommigen de naam van het spel echt niet uitspreken). Het spel zelf zal ik onthouden als ‘Lost in Translation’, een van de omschrijvingen was ‘A movie about photography of New Zealand’, en daarmee werd dus de Lord of the Rings bedoeld.
The lost in translation crew

‘s Avonds kwam ik ook nog een coole Canadese tegen waarmee ik de volgende ochtend een wandeling ben gaan doen om de zon te zien opkomen vanaf een berg in de buurt. En ik moet zeggen, dit is een erg erg goed begin van het wandelseizoen!
sunrise 1

sunrise moon

Hah! vandaag een testrun gedaan van ons spel-in-wording: een bordspel met interactie met een andere kamer waar een rollenspel plaatsvindt. We beperkten ons vandaag tot aleen het bordspel en de eer was aan Viking om onze zes dappere testspelers door het regeldoolhof te leidden. Ik had de taak om berichtjes te schrijven afkomstig van vijf virtuele snode rollenspelers.

Foto bord post playtest

Het was -uiteraard- een succes. Naast alle nuttige inzichten bleek het spel wederom nu al vermakelijk te zijn. Plus dat we weer veel geleerd hebben over hoe je bordspellen moet ontwikkelen. Zoals dat je meer playtests moet doen :)

Er ontstonden ook weer mooie situaties die we zelf niet voorzien hadden, zoals bijvoorbeeld dat beide KGB agenten ontslagen werden en toen als maniakale freelancers over het bord gingen zwerven. Dat was misschien wel gerelateerd aan het totale gebrek aan zelfbehoud waarmee onze spelers zich op alle problemen stortten. “Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Ik moet een kaartje trekken van de stapel “disfigurements”? Als dat alles is.” (Point taken, die disfigurements moeten heftiger, check!)

Daarnaast was er een behoorlijk verschil met onze vorige playtest. Er was een heel andere aanpak van de spelers, zowel in spelstrategie als in communicatiestijl met de (virtuele) rollenspelers. Wat dus weer aangeeft dat je meer playtests moet doen…

Foto berichten playtest

Maar het was ook gewoon ouderwets gezellig. En ik weet zeker dat het mede zo leuk was vanwege het enthousiasme van onze spelers. Waarvoor dank!

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.