Feeds:
Berichten
Reacties

Groen?

mining-excavator-1736289_1920
Diep in mijn hart ben ik groen en vind het milieu belangrijk. Het jammere is dat je daar in de praktijk niets van merkt. Ik rijd auto en ik ga met het vliegtuig op vakantie. Ook mijn gas en stroom is gewoon een random goedkope variant. En met alleen een ‘nee nee’ sticker op mijn brievenbus ga ik het klimaat niet redden.

Met mijn vakantie naar Canada en daarop volgende tussendoortrip naar Wales werd ik weer even geconfronteerd met de werkelijkheid: ik vervuil best wel meer dan gemiddeld.

Maar gelukkig is de markt ingesprongen op mijn schuldgevoel. Voor een klein bedrag kon ik als extratje mijn CO2 verbruik compenseren. Een heel klein bedrag eigenlijk:

12.50 euro op een vlucht van 830 euro. Dat is 1.6% van het totaalbedrag.

Hmm, dat is verdacht weinig. Even checken bij wat andere partijen die CO2 compenseren. Is de KLM hier alleen bezig om groen te lijken? Is het echt zo goedkoop? Google “CO2 compensatie”:

Trees for all: 24 euro (ongeveer 2.4 ton CO2)
Fair climate fund: 30 Euro (2 ton CO2)
Green seat: 12.50 euro (berekend: 1.25 ton CO2)

* KLM vertelt je niet hoeveel ton CO2 ze compenseren, Treesforall doet een erg ruwe afronding en bij Fairclimatefund moet je zelf een hoeveelheid invullen.

Conclusie: Ja, het is zo echt goedkoop om je CO2 te compenseren: 1.5% – 3% van de kosten van de reis.

sky-1208044_1920

Maar waarom is dit niet de standaard? In mijn wereldbeeld was milieucompensatie iets moeilijks, zwaars, duurs…

En als je dan toch bezig bent… hoe duur is het eigenlijk om de CO2 van je auto te compenseren? Voor mij was het 100-200 euro voor de afgelopen drie jaar. En als je dat weer vergelijkt met de totaalkosten van 3 jaar auto rijden, dan is het relatief helemaal niets. In mijn geval minder dan 1%.

Nu snap ik ook wel dat je met CO2 compensatie niet de gehele milieubelasting van je vervuilende activiteit compenseert. Maar het is in ieder geval een begin. Daarnaast is het supermakkelijk te doen (online aankoop) en verrasend goedkoop. Ik ga voortaan de CO2 compensatie als standaard kosten te zien bij het doen van significante reizen.

Toen ik het hier over had tijdens mijn hike in Wales, kwam Roelof met een soortgelijk verhaal. Hij was recent overgestapt op een van de 100% groene energie-aanbieder (Van de Bron). Hij had last van inertie: je wil wel, maar je hebt nooit zin in het regelen van dit soort dingen. Tot zijn verbazing kwam hij er achter dat 100% groene energie in zijn geval goedkoper was dan wat hij eerst deed, en dat het vrij snel geregeld was.

Dus terug uit Wales overwon ik mijn eigen inertie en het bleek dat ik er een euro per maand op achteruit ga. Dat heb ik er zeker voor over, en overstappen kostte me inderdaad maar een half uur.

scotland-1761292

Momenteel is er een golf van berichten in de media die oproepen tot actie. (Die gaan over Trump, maar toch.) Als jij nou ook iets positiefs wilt bijdragen, dan is je CO2 uitstoot compenseren een makkelijke manier. Of je CO2 uitstoot reduceren. Of allebij.

En wil je meer weten over CO2 compensatie? De correspondent heeft een artikel over de complexiteit van het onderwerp (link).
 


Sfeerkiekjes komen van pixabay.com.
 

Canada – deel 2

Hoewel ik inmiddels terug ben van vakantie, wil ik jullie niet mijn interlude in de Cowichan Valley Hostel onthouden. Tijdens de voorbereiding voor de West Coast Trail had ik dat hostel als thuisbasis bestempeld. Het is een van de vreemdere plekken waar ik ben geweest met veel leuke details.

De eigenaar is een kleurrijk figuur die van zijn huis een boerderij heeft gemaakt en toen besloot om daar ook een hostel van te maken. Het is een volstrekte analfabeet wat hij maskeert onder het de noemer ‘dyslectisch’. En dat werkt werkt nog verbazingwekkend goed in deze tijd van online reserveren. Lang leve Siri die dingen voor kan lezen! En ja, dat werkt ook prima met pikante smsjes van zijn vriendin.

En een stadsjongen zoals mijzelf wordt toch wel vrolijk van koffie drinken onder het genot van emoes en babyvarkentjes. Klinkt trouwens beter in het engels: piglets. Dus hierbij mijn bijdrage aan het internet qua schattige dierenfimpjes (hebben we dat vinkje ook maar gezet).

Canada – deel 1

Mijn wandelzucht bracht mij deze nazomer naar Canada, Britisch Columbia om precies te zijn. En de eerste grote tocht was naar Garibaldi Lake en Panorama ridge. Voor de luie lezer (of schrijver) volgt hier een klein overzicht van de bezienswaardigheden tot nu toe:

Fraai meertje

Fraai meertje

De correcte afstand om een beer te fotograferen.

De correcte afstand om een beer te fotograferen.

Kampeerplek, soms zit het mee.

Kampeerplek, kan slechter.

Uitzicht op weg naar Panorama ridge.

Uitzicht op weg naar Panorama ridge.

Panorama Ridge - links

Panorama Ridge – links

Panorama Ridge - rechts

Panorama Ridge – rechts

Chipmunk met elandcomplex

Chipmunk met Elandcomplex

De incorrecte afstand om een beer te fotograferen

De incorrecte afstand om een berenjong te fotograferen

In Nieuw Zeeland kreeg ik de tip dat BC op NZ lijkt. Tot nu toe ben ik nog niet helemaal overtuigd, maar de steekproef is nog wat laag. Als echte wetenschapper ga ik nu nog wat meer samples nemen. Next stop: Vancouver Island, er is daar een befaamde kustroute van 5-7 dagen (The West Coast Trail), die moesten we ook maar eens verkennen.

Nieuw Zeeland: toetje

Ok, nog eentje dan. Alleen omdat ik zo’n ongelovelijke goede dag heb gehad in Arthur’s Pass.

Na een dag bankhangen wegens treurig weer werd mijn laatste actiedag in NZ een stralende dag. Hoog tijd om die ene laatste track te doen. “De” daghike in Arthur’s Pass is de Avalance Peak. De folders beloofden 6-8 uur lopen voor schitterende uitzichten vanaf 1800 meter. En inderdaad die uitzichten waren niet mals!

DSC02681 - uitzicht vanaf Avalanche peak

Er waren andere mensen op de top, en een van hen was een berghardloper. Inspirerend, eens kijken hoe snel ik naar beneden kon rennen. En wie heeft zijn knieĆ«n nou nog nodig na de laatste wandeldag? Nou, dat ging best aardig. Niet gevallen en ik was beneden om 12:30. Wut? De 6-8 uur durende tocht was minder dan drie uur daadwerkelijk lopen? Toch goed voor je conditie, zo’n wandelvakantie :) En natuurlijk was de tijdsindictie gericht op dagjesmensen.

Maar dat betekent dat er tijd is voor een bonus tocht! De vriendelijke jonge man van de DOC adviseerde me de Bealey Mountain. Boven de bosrand was er welliswaar geen pad, maar je volgt gewoon de kam en dan komt het vanzelf goed. En dat kwam het: de tocht als geheel was echt superindrukwekkend! De rotspieken op de kam zagen er steevast uit alsof er stevig moest worden rotsgeklommen, iets dat ik in mijn eentje op een verlaten berg wilde vermijden. Maar steeds bleek er een klein spoor dat beloopbaar was. Het uitzicht van de top was welliswaar minder inspirerend dan van Avalanche Peak, maar de uren over de kam lopen waren echt erg indrukwekkend. Man, wat een gave afsluiter van deze wandelvakantie!

DSC02692 - de te beklimen kam
DSC02699 - obligate pose

Op weg terug naar het hostel nog even langs bij het uitzichtpunt over het viadukt. Ook wel: de plek waar de lokale zwerm Kea zich vermaakt door te proberen de auto’s van alle bezoekers te molesteren. Het blijven echt mijn lievelingsdieren! Lopen langzaam op je auto af en als je ze dan aankijkt gaan ze onschuldig doen door met een steentje te spelen. Ik geloof dat er niet’s zo iets is als een overschot aan filmpjes van Kea’s, dus hier is er een.

Dat was hem dan, Nieuw Zeeland 2015. Hij was fijn! Ik kwam hier met een bescheiden lijst aan tracks die ik zeker wilde doen. En nu ik weg ga is die lijst aanzienlijk langer geworden. Een goede reden dus om uit te kijken naar de volgende keer Nieuw Zeeland.

Humpridge

Mijn planning was om na het geweld van de lange route op Steward Island mijn wandelvakantie af te sluiten met een relaxte tocht. Drie korte dagen lopen en daarna vertoeven in luxe hutten van de Humpridge Track.

DSC02648 - Verik aan de start

Bijna goed. Hoewel de track op papier niet heel spannend is, maakte het weer er toch een (negatief) spectakel van. Van een beetje regen ga je niet dood, maar als je naar 1000m steigt wordt het toch best wel fris. Hagel, sneeuw en temperaturen onder nul. Het leek wel een paashop! Combineer dat met onbeschutte stukken bovenaan een berg en stevige wind en je hebt een spannende combinatie. En dat in hoog-zomer.

DSC_0230 - sfeeruitzicht

Mijn kleding en conditie hielpen me er goed doorheen. In de hut aangekomen was ik welliswaar koud, maar bij de openhaard warmde ik snel weer op. Dat gold helaas niet voor alle andere mede-deelnemers: een vrouw die laat binnenkwam leek in eerste instantie gewoon alleen koud, maar na een half uur bleek dat ze serieuze onderkoelingsverschijnselen had. Daarna verloor ze vrij snel het vermogen om te spreken en moesten we moeite doen om haar bij bewustzijn te houden.

DSC_0239 - snow

Gelukkig is de sfeer onder wandelaars vrijwel altijd een van samenhorigheid dus we hebben gezamelijk goed voor haar gezorgd. Er zaten altijd twee mensen naast haar om haar op te warmen en die werden afgewisseld als die wilden avondeten. Daarnaast hadden we een overschot aan warme kruiken, dekens, etc. Helaas was zij niet de enige met problemen een zeventigjarige vrouw was ook onderkoeld geraakt en had ook nog eens twee bevroren tenen. Zij werd verzorgd in de kamer van de waard van de hut, dus haar heb ik verder niet van dichtbij gezien.

DSC_0235 - heli rescue

Er werd besloten tot een onmiddelijke evacuatie per helicopter en ondanks vrij dichte mist (ook wel bekend als dat de wolken op dezelfde hoogte als onze berg hingen) werden de slachtoffers naar een ziekenhuis vervoerd. Het laatste dat ik hoorde was dat de ze het goed maakten. Eind goed al goed, maar wel indrukwekkend…

De volgende dag was er nog steeds dikke mist (ook wel bekend als…) maar nu zonder sneeuw. De bossen werden er byzonder sfeervol van. Hoewel ik de mooie uitzichten heb moeten missen, was dit alternatief ook wel heel erg gaaf. Het woord Mystiek moet wel afgeleid zijn van mist.

DSC02654 - sfeer

Toeval wilde dat mijn laatste dag van de tocht gepaard ging met een lokaal event: Stump the Hump. 200+ lokale gekken gingen de 3-daagse tocht binnen 24 uur doen. Ze begonnen om 0:00 en de koplopers passeerden mij rond 8:00. De uiteindelijke nummer 1 was een man van in de 70 en de nummer twee een jongen van 15. Totale tijd onder de 12 uur. Maloten!

Bij-effect was dat iedereen onderweg je aanziet voor een van deze gekken en je dus volop aangemoedigd wordt, en de vele vrijwilligers onderweg je volstoppen met suikergoed. De foto van mijn finish zal even op zich laten wachten maar het is een leuke manier om je tocht te eindigen…

En daar zou -volgens mijn planning- mijn gehike moeten eindigen. Nog vier dagen om langzaam terug te reizen naar Christchurch om mijn vliegtuig te halen. Maareh, dat lijkt me bij nader inzien toch een beetje zonde. Als ik morgen nou de hele dag in de auto zit, kan ik nog precies twee dagen wandelen in Arthur’s pass. Gaan we doen!

North West Circuit

Steward Island, waar de stranden goudgeel, de banken gevaarlijk en vissen bijtgraag zijn.

DSC_0217 - gevaarlijke bank - bloedspetters

Vijftien jaar geleden was ik al op Steward Island, en deden Zingrid en ik de Rakiura track, een ietwat saaie route van drie dagen. In de backpacker ontmoetten we mensen die de veel langere North West Circuit gedaan hadden, 10-11 dagen. Als semi-beginnende wandelaar leek me dat een onbegonnen zaak. Maar het zaadje van het plan had zich genesteld dat ik ooit een dag die route zelf zou doen.

En ik kan je vertellen dat ik daar geen spijt van heb. Man, wat is dat een mooie en gave route! Nou zat het weer wel heel erg mee, 1 dag een beetje regen de rest droog of zelfs zon. Steward Island heeft 260 regendagen per jaar, dus ik had echt veel geluk. Mede daardoor was de hoeveelheid modder allessinds te overzien en waren de paden prima te begaan.

DSC02586 - gaaf strand

Een aantal locals hadden me ervan overtuigd dat het een goed idee was om te proberen mijn dagelijks kost van gevriesdroogd eten aan te vullen met zelf gevangen vis. En zo gezegd zo gedaan, onderweg naar Steward Island kocht ik een handlijntje en toebehoren. De avond voor vertrek heb ik mezelf de basis bijgebracht middels een aantal Youtube video’s dus volledig voorbereid gooide ik op dag 2 mijn lijntje uit. En wie schets mijn verbazing, vrijwel meteen had ik beet! Het gelukkige toeval wilde dat er wat mensen in de hut waren die me konden uitleggen hoe je een vis ‘gut’ (ontdoet van ingewanden) en hoe je een vis fileert, dus ’s avonds at ik mijn eerste zelfgevangen zeevis. Wat voor vis het was, was niet 100% duidelijk, maar de consensus was dat het een rock-cod was. Niet slecht voor een beginnende visset en youtube. Rock cod smaakt niet slecht en zelfgevangen rock cod smaakt zelfs uitstekend :)

DSC02527 - vis

Een paar dagen later ving ik nog een vis maar we zullen nooit weten wat voor vis het is. Dit keer was er niemand om me te helpen met het fileren, maar blijkbaar ben ik een aardige student want ook deze vis is in goede staat verorberd.

DSC02529 - Vis die smaakt

De route bevat lange stukken wandelen door de mooie bossen van Nieuw Zeeland, en aan het eind van de dag wordt je beloond met geniale stukken goudgeel strand en azuurblauwe oceaan. Mooie uitzichten en gave duinen. Het hielp vast ook dat ik op dag 1 een man tegenkwam die de hele tocht de andere kant op liep en dus alles al had gezien. Hij was nogal negatief over het geheel dus iedere dag viel me weer extra op hoe mooi het toch wel was :)

DSC02500 - uitzicht gaafheid

Een ander grappig aspect was dat ik een medewandelaar had in de vorm van Sonja de schoolverlater. Sonja was ‘native’ gegaan en sprak alleen engels, zelfs als we als twee nederlanders samen in een hut waren. Sonja was prima gezelschap en we deelden een interesse in Dr Who en Hans Zimmer. En je gaat kleine routines ontwikkelen als je iedere avond samen in dezelfde hut eindigt. Zo moet je bijvoorbeeld jezelf in iedere hut inschrijven in het hutboek. (Het nut hiervan is dat men in geval van paniek kan uitzoeken waar je het laatst geweest bent. Maar het hutboek is ook een grappige verzameling van opmerkingen van andere reisgenoten die je nooit zal zien.) Ergens in hut twee of drie begon Sonja ons beiden in te schrijven in het hutboek, en ook de kolom ‘opmerkingen’ in te vullen met wat we hadden meegemaakt. Prima, en niet zo heel spannend, totdat ik op een kwade dag mijn grote teen stootte tegen een houten bank in een hut. Bloeduitstortingen, pijn en algehele ongelukkigheid deden me besluiten om hier mijn rustdag te houden om te kijken hoe het zich ontwikkelde. Sonja liep door maar volgende dag verschenen twee nieuwe wandelaars in mijn hut: Nicholas en Ben. Zijn liepen een dag achter op Sonja en mij, en hadden onze notities met veel genoegen gelezen. Blijkbaar impliceerden alle notities een groeiende romance. (Er is niet echt heel veel te doen in een hut dus roddelen over andere reizigers is niet echt een rare bezigheid.)

DSC02580 - logboek entry rechts

Ik ontmoette Sonja later weer en we besloten om een schepje op het vuur te doen door de romance af te sluiten met een knetterende break-up per logboek. Ben erg benieuwd hoeveel toekomstige reizigers we hiermee gaan vermaken.

DSC_0220 - breakup by logbook - anoniem

Na afloop van de tocht deden Ben, Sonja en ik mee aan de pub-quiz in het enige cafe van het eiland. Leuk om te zien hoe de eilanders zich vermaken. De vrouw die de quiz leidde was een ijzervreter eersteklas die een grote rol plakband gebruikt om lawaaige deelnemers de mond te snoeren. Dat zouden we vaker moeten doen.

Al met al staat de North West Circuit met ster bovenaan als mooiste route van deze vakantie, zelfs boven de Milford Track. En… Mission accomplished! (Helaas ben ik mijn phototoestel-naar-pc kabel kwijtgeraakt, dus de foto’s zullen pas later volgen.) [edit – opgelost]

DSC02515 - gezelschap Bungaree hut

Deze foto is van het gezelschap in de eerste hut, Sonja staat helemaal rechts.

Nieuw Zeeland: Stroomversnelling

DSC02381-obligate pose milford waterval smallDe snelheid van mijn vakantie lijkt toe te nemen, maar het kan er ook aan liggen dat ik twee hikes heb gedaan sinds de vorige update.

Mijn warm-up hike bleek bij nader inzien toch wel redelijk pittig en daarmee bleek mijn conditie dus toch wel afdoende :) Altijd leuk om positief verrast te worden. Mijn tweede hike was de Greenstone-Caples track, 4 dagen, 3 hutten, 2 valleien, 1 semi-onverantwoorde bergtop.
DSC02244-sfeer greenstone caples small

Al met al een fijne tocht. Een van de leuke onderdelen was een dag lang optrekken met twee Duitse artsen, altijd leuk om verhalen te horen over hoe de corruptie werkt in de ziektezorg.

En natuurlijk sfeervolle momenten.

En natuurlijk sfeervolle momenten.

Een andere highlight was dat in een van onze hutten er een Possum over het dak liep en ik die Possum later op weg naar de WC tegenkwam. De reden dat ze zo vaak roadkill worden is dat ze inderdaad gefixeerd naar een lichtbron (in dit geval mijn zaklamp) staren zonder te bewegen. Anyway, ik droomde die nacht van een mega-Possum die aan de hut aan het knagen was zodat die heen en weer schudde. Bleek achteraf een 5.5 op de schaal van Richter te zijn die de hut daadwerkelijk deed beven.

Na enkele dagen rust bij de erg vriendelijke Bob en Maxine (welbekend van hun gelijknamige backpackers) begon ik aan het vlaggeschip van de Nieuw Zeelandse hikes: de Milford Track. Oplettende lezers weten al dat ik erg in mijn nopjes was dat ik een plaats wist te bemachtigen en nu was het eindelijk zo ver.

De voortekenen zijn goed.

De voortekenen zijn goed.

Mijn Paashop-karma stond blijkbaar nog aan, want tijdens de boottocht richting het startpunt zat ik al vast aan het 11 en 13 jarige kroost van een de wandelaarsgroepen. Introduceer ’s avonds Dixit en je hebt voor een wandeling goede vrienden gemaakt.

Blagen

Blagen


Toffe lui met z’n allen, Kiwi’s + vrienden. Tevens ook rare types, maar dat maakt het alleen maar interessant. Hoeveel hondenfluisteraars ken jij?

De track zelf was gaaf. Niet het overweldigen hieper-super-gave uit de brochure, maar meer dan de moeite waard :) Dag 2 was uitdagend met vrij zware regen (200 mm) en ‘plassen’ met water tot net onder je knieen. Daardoor hadden we wel extreem veel watervallen op de zonnige dag drie, en laat dat nu net de dag zijn waarop je over de pas heen gaat om van het uitzicht te genieten. Wat een narigheid toch weer!
DSC02375-milford track small
Als gratis bonus extra waren er twee Kea’s die op de pas geleerd hadden dat er altijd toeristen dom genoeg zijn om hun rugzak achter te laten om foto’s te maken. Erg vermakelijk :) En ze waren zo tam dat ze regelmatig binnen een meter kwamen.

Dag drie bevatte ook de hoogste waterval van NZ. Ik had gehoord dat je achter de waterval kon komen, maar met de recente regenval bleek dat in de praktijdk niet te kunnen. Wel een interessante douche-ervaring: doorweekt worden door binnen 15 m van een waterval te staan.
DSC02384-suterhland shower small

Omdat ik mijn tijd in NZ wat optimaler wilde benutten, besloot ik om direct na de Milford track meteen een dag te gaan kayaken in de Doubtful sound. Na een wat stressvolle overgang was het heerlijk relaxed ronddobberen in fraaie fjorden. De gids heette Cloudy en was een type apart (Een Ier met Indiaans/Italiaanse ouders) maar de uitleg over hoe vegetatie werkt op fjorden was stiekem toch wel interessant. Wie weet ga ik me ooit nog in de natuur verdiepen.

Pining for the fjords

Pining for the fjords


En om de stroomversnelling af te maken: morgen vertrek ik richting Steward Island voor mijn grote hike: the North West Circuit. Een elf daagse wandeling die ik ga inkorten tot acht dagen plus een rustdag. Steekwoorden zijn modder en Kiwi’s, waarbij maar een van die twee gegarandeerd is en dat zijn niet de Kiwi’s. Erg benieuwd hoe dat gaat zijn, en ook wel een beetje of er ook andere hikers de tocht gaan doen, want anders wordt het meteen een interessant psychologisch experiment. Hoe dan ook is het een uitdaging waar ik naar uitkijk!
northwestcircuit