Feeds:
Berichten
Reacties

VR Weekend

De afgelopen twee dagen ben ik zowel naar de VR Cinema als naar de VR Arcade gegaan.

cinema-450805-walking-dead-vr

De Cinema is wat het zegt: een VR bioskoop waar je in 30 minuten 2 VR films bekijkt. Je kunt alle kanten op kijken en zelf beslissen wanneer je welke kant op kijkt. Dat betekent dus nogal wat voor hoe de filmmakers de film moeten vormgeven. Dus vergeet close ups, establishing shots, of hoe huidige films werken.

De VR Arcarde was het holodeck, plain and simple. Ik en een vriend liepen vrij rond in verschillende digitale landschappen jaagden op zombies. Tot de zombies op ons jaagden en ik real-life zombies gekite heb. Nou ja, holodeck real-life dus.

Qua uitvoering merk je dat we in open-beta zitten. De VR cinema bestaat 1.5 jaar, en de VR Arcade pas 4 maanden! De VR technologie is goed genoeg om er niet wagenziek van te worden, maar de vertaling naar film en holodeck-game is echt nog heel brak pril. FPS gaming is het genre al best ver, dus de holodeck-zombie-game werkt prima op papier. Maar de VR Arcade heeft zelf de tracking gebouwd om meerdere mensen in een ruimte van 200m² te kunnen volgen, en dat werkt niet altijd even soepel. En dat je plaats niet altijd even soepel is bepaald, is vrij heftig om te beleven. Enter wagenziekte en spelfrustratie. Aan de andere kant was ik ook wel weer verrast om te merken dat de scope op je virtuele wapen meestal bruikbaar was (je kijkt dus door je scope heen, geen laserdots oid.). Dus als het werkt, dan werkt het ook echt. En het moment dat je je realiseert dat dit teveel zombies zijn om neer te kunnen schieten, dus dat je ook echt fysiek moet gaan rennen, is wel iets dat je verder alleen in Larps gaat meemaken. Dat was wel gaaf! En vergeleken met Larp is VR ineens heel mainstream :)

google-2202220_1920

Over de VR Cinema ben ik iets minder enthousiast. VR heeft zo veel impact op cinematografie en editingmogelijkheden dat het een heel nieuw genre is. Bestaande films kun je niet omzetten naar VR en ik ben benieuwd in welke vorm dit een succes gaat worden. Het gemis van een regiseur om te bepalen wat de kijker ziet, of het een close up is, hoe lang, etc, heeft erg veel impact over hoe je emoties bespeeld kunnen worden. Het toeval wilde dat ik met Sybren bij de VR Cinema was. Nou ja, geen toeval, het was zijn verjaarskado. Maar anyway, hij werkt bij Blender, een 3D softwarepakket, waar ze door Google gevraagd zijn om een animatieshort (gemaakt in een 3D wereld) om te zetten naar een VR film. In principe hadden ze alles al in 3D, maar toch werkte het voor geen meter. Ik heb hem net even door die bril, en het is meteen duidelijk dat dit niet gaat werken. (Youtube) Kortom, de VR films die ik gezien heb, waren echt bar slecht vergeleken met wat je gewend bent.

Ook de ruimte waar ze ‘gespeeld werden’ was niet handig. Er was een raam waar zonlicht door naar binnen kwam, zodat je steeds herinnerd werd aan je positie in de echte wereld. En de muziek en de gesprekken in de bar overheerste de stillere scenes van de film. 😠

Maar dan snel terug naar waarom ik er toch blij van word: ik was als kind altijd gefascineerd door het idee van VR. William Gibson was mijn held en ik heb ooit in London in 1990 al een VR spel gedaan. VR Cinema en VR Arcade zijn de bleeding VR edge. Amsterdam is in Europa de plek waar we voor lopen met het experimenteren hiermee. De VR Arcade zijn echte pioniers die zelf de techniek ontwikkelen en proberen het commercieel uit te baten. Duur, klunky, buggy as hell en toch mooi. (In hun eerste maanden moesten hosts soms langs de muren staan om te voorkomen dat spelers uit het speelveld liepen als ze de VR muren negeerden. Dat soort anekdotes waardeer ik erg, en geeft aan hoe in ontwikkeling het uitbaten van deze techniek nog is.) En de VR Cinema laat de eerste haperende stappen van dit film-medium zien.

Kortom: ik vind het gaaf! Dus mocht je nieuwe tech hip vinden, dan kun je hier een portie toekomst scoren:

Als bonus: ik behoor (helaas!) tot de 20% mensen die erg snel misselijk wordt van VR, ik trek reguliere VR games helemaal niet. Maar ik heb beide dingen goed uit kunnen zitten. Enige tip die ik heb: als je lenzen hebt, doe die in!

 


De foto’s zijn gratis plaatjes van: https://pixabay.com/

Het LARP Platform is een site met artikelen en andere nuttige zaken over larp zoals een lijst met alle huidige larps in Nederland en een agenda.  De site zit goed in elkaar en er schrijven o.a. mensen die ik mag. Dus toen aan het lezen was, dacht ik: oh, maar in deze trand heb ik ook wel wat te vertellen.

Aldus geschiedde, en mijn eerste post staat op het platform.

Het gaat over spin-the-bottle-truth-or-truth, het IC spelletje dat ooit is ontstaan tijdens Exodus en ik in veel te veel detail beschreven heb in een eerdere post over Exodus 8.

Obligate foto van de mooie scene die het opleverde:

 

Groen?

mining-excavator-1736289_1920
Diep in mijn hart ben ik groen en vind het milieu belangrijk. Het jammere is dat je daar in de praktijk niets van merkt. Ik rijd auto en ik ga met het vliegtuig op vakantie. Ook mijn gas en stroom is gewoon een random goedkope variant. En met alleen een ‘nee nee’ sticker op mijn brievenbus ga ik het klimaat niet redden.

Met mijn vakantie naar Canada en daarop volgende tussendoortrip naar Wales werd ik weer even geconfronteerd met de werkelijkheid: ik vervuil best wel meer dan gemiddeld.

Maar gelukkig is de markt ingesprongen op mijn schuldgevoel. Voor een klein bedrag kon ik als extratje mijn CO2 verbruik compenseren. Een heel klein bedrag eigenlijk:

12.50 euro op een vlucht van 830 euro. Dat is 1.6% van het totaalbedrag.

Hmm, dat is verdacht weinig. Even checken bij wat andere partijen die CO2 compenseren. Is de KLM hier alleen bezig om groen te lijken? Is het echt zo goedkoop? Google “CO2 compensatie”:

Trees for all: 24 euro (ongeveer 2.4 ton CO2)
Fair climate fund: 30 Euro (2 ton CO2)
Green seat: 12.50 euro (berekend: 1.25 ton CO2)

* KLM vertelt je niet hoeveel ton CO2 ze compenseren, Treesforall doet een erg ruwe afronding en bij Fairclimatefund moet je zelf een hoeveelheid invullen.

Conclusie: Ja, het is zo echt goedkoop om je CO2 te compenseren: 1.5% – 3% van de kosten van de reis.

sky-1208044_1920

Maar waarom is dit niet de standaard? In mijn wereldbeeld was milieucompensatie iets moeilijks, zwaars, duurs…

En als je dan toch bezig bent… hoe duur is het eigenlijk om de CO2 van je auto te compenseren? Voor mij was het 100-200 euro voor de afgelopen drie jaar. En als je dat weer vergelijkt met de totaalkosten van 3 jaar auto rijden, dan is het relatief helemaal niets. In mijn geval minder dan 1%.

Nu snap ik ook wel dat je met CO2 compensatie niet de gehele milieubelasting van je vervuilende activiteit compenseert. Maar het is in ieder geval een begin. Daarnaast is het supermakkelijk te doen (online aankoop) en verrasend goedkoop. Ik ga voortaan de CO2 compensatie als standaard kosten te zien bij het doen van significante reizen.

Toen ik het hier over had tijdens mijn hike in Wales, kwam Roelof met een soortgelijk verhaal. Hij was recent overgestapt op een van de 100% groene energie-aanbieder (Van de Bron). Hij had last van inertie: je wil wel, maar je hebt nooit zin in het regelen van dit soort dingen. Tot zijn verbazing kwam hij er achter dat 100% groene energie in zijn geval goedkoper was dan wat hij eerst deed, en dat het vrij snel geregeld was.

Dus terug uit Wales overwon ik mijn eigen inertie en het bleek dat ik er een euro per maand op achteruit ga. Dat heb ik er zeker voor over, en overstappen kostte me inderdaad maar een half uur.

scotland-1761292

Momenteel is er een golf van berichten in de media die oproepen tot actie. (Die gaan over Trump, maar toch.) Als jij nou ook iets positiefs wilt bijdragen, dan is je CO2 uitstoot compenseren een makkelijke manier. Of je CO2 uitstoot reduceren. Of allebij.

En wil je meer weten over CO2 compensatie? De correspondent heeft een artikel over de complexiteit van het onderwerp (link).
 


Sfeerkiekjes komen van pixabay.com.
 

Canada – deel 2

Hoewel ik inmiddels terug ben van vakantie, wil ik jullie niet mijn interlude in de Cowichan Valley Hostel onthouden. Tijdens de voorbereiding voor de West Coast Trail had ik dat hostel als thuisbasis bestempeld. Het is een van de vreemdere plekken waar ik ben geweest met veel leuke details.

De eigenaar is een kleurrijk figuur die van zijn huis een boerderij heeft gemaakt en toen besloot om daar ook een hostel van te maken. Het is een volstrekte analfabeet wat hij maskeert onder het de noemer ‘dyslectisch’. En dat werkt werkt nog verbazingwekkend goed in deze tijd van online reserveren. Lang leve Siri die dingen voor kan lezen! En ja, dat werkt ook prima met pikante smsjes van zijn vriendin.

En een stadsjongen zoals mijzelf wordt toch wel vrolijk van koffie drinken onder het genot van emoes en babyvarkentjes. Klinkt trouwens beter in het engels: piglets. Dus hierbij mijn bijdrage aan het internet qua schattige dierenfimpjes (hebben we dat vinkje ook maar gezet).

Canada – deel 1

Mijn wandelzucht bracht mij deze nazomer naar Canada, Britisch Columbia om precies te zijn. En de eerste grote tocht was naar Garibaldi Lake en Panorama ridge. Voor de luie lezer (of schrijver) volgt hier een klein overzicht van de bezienswaardigheden tot nu toe:

Fraai meertje

Fraai meertje

De correcte afstand om een beer te fotograferen.

De correcte afstand om een beer te fotograferen.

Kampeerplek, soms zit het mee.

Kampeerplek, kan slechter.

Uitzicht op weg naar Panorama ridge.

Uitzicht op weg naar Panorama ridge.

Panorama Ridge - links

Panorama Ridge – links

Panorama Ridge - rechts

Panorama Ridge – rechts

Chipmunk met elandcomplex

Chipmunk met Elandcomplex

De incorrecte afstand om een beer te fotograferen

De incorrecte afstand om een berenjong te fotograferen

In Nieuw Zeeland kreeg ik de tip dat BC op NZ lijkt. Tot nu toe ben ik nog niet helemaal overtuigd, maar de steekproef is nog wat laag. Als echte wetenschapper ga ik nu nog wat meer samples nemen. Next stop: Vancouver Island, er is daar een befaamde kustroute van 5-7 dagen (The West Coast Trail), die moesten we ook maar eens verkennen.

Nieuw Zeeland: toetje

Ok, nog eentje dan. Alleen omdat ik zo’n ongelovelijke goede dag heb gehad in Arthur’s Pass.

Na een dag bankhangen wegens treurig weer werd mijn laatste actiedag in NZ een stralende dag. Hoog tijd om die ene laatste track te doen. “De” daghike in Arthur’s Pass is de Avalance Peak. De folders beloofden 6-8 uur lopen voor schitterende uitzichten vanaf 1800 meter. En inderdaad die uitzichten waren niet mals!

DSC02681 - uitzicht vanaf Avalanche peak

Er waren andere mensen op de top, en een van hen was een berghardloper. Inspirerend, eens kijken hoe snel ik naar beneden kon rennen. En wie heeft zijn knieën nou nog nodig na de laatste wandeldag? Nou, dat ging best aardig. Niet gevallen en ik was beneden om 12:30. Wut? De 6-8 uur durende tocht was minder dan drie uur daadwerkelijk lopen? Toch goed voor je conditie, zo’n wandelvakantie :) En natuurlijk was de tijdsindictie gericht op dagjesmensen.

Maar dat betekent dat er tijd is voor een bonus tocht! De vriendelijke jonge man van de DOC adviseerde me de Bealey Mountain. Boven de bosrand was er welliswaar geen pad, maar je volgt gewoon de kam en dan komt het vanzelf goed. En dat kwam het: de tocht als geheel was echt superindrukwekkend! De rotspieken op de kam zagen er steevast uit alsof er stevig moest worden rotsgeklommen, iets dat ik in mijn eentje op een verlaten berg wilde vermijden. Maar steeds bleek er een klein spoor dat beloopbaar was. Het uitzicht van de top was welliswaar minder inspirerend dan van Avalanche Peak, maar de uren over de kam lopen waren echt erg indrukwekkend. Man, wat een gave afsluiter van deze wandelvakantie!

DSC02692 - de te beklimen kam
DSC02699 - obligate pose

Op weg terug naar het hostel nog even langs bij het uitzichtpunt over het viadukt. Ook wel: de plek waar de lokale zwerm Kea zich vermaakt door te proberen de auto’s van alle bezoekers te molesteren. Het blijven echt mijn lievelingsdieren! Lopen langzaam op je auto af en als je ze dan aankijkt gaan ze onschuldig doen door met een steentje te spelen. Ik geloof dat er niet’s zo iets is als een overschot aan filmpjes van Kea’s, dus hier is er een.

Dat was hem dan, Nieuw Zeeland 2015. Hij was fijn! Ik kwam hier met een bescheiden lijst aan tracks die ik zeker wilde doen. En nu ik weg ga is die lijst aanzienlijk langer geworden. Een goede reden dus om uit te kijken naar de volgende keer Nieuw Zeeland.

Humpridge

Mijn planning was om na het geweld van de lange route op Steward Island mijn wandelvakantie af te sluiten met een relaxte tocht. Drie korte dagen lopen en daarna vertoeven in luxe hutten van de Humpridge Track.

DSC02648 - Verik aan de start

Bijna goed. Hoewel de track op papier niet heel spannend is, maakte het weer er toch een (negatief) spectakel van. Van een beetje regen ga je niet dood, maar als je naar 1000m steigt wordt het toch best wel fris. Hagel, sneeuw en temperaturen onder nul. Het leek wel een paashop! Combineer dat met onbeschutte stukken bovenaan een berg en stevige wind en je hebt een spannende combinatie. En dat in hoog-zomer.

DSC_0230 - sfeeruitzicht

Mijn kleding en conditie hielpen me er goed doorheen. In de hut aangekomen was ik welliswaar koud, maar bij de openhaard warmde ik snel weer op. Dat gold helaas niet voor alle andere mede-deelnemers: een vrouw die laat binnenkwam leek in eerste instantie gewoon alleen koud, maar na een half uur bleek dat ze serieuze onderkoelingsverschijnselen had. Daarna verloor ze vrij snel het vermogen om te spreken en moesten we moeite doen om haar bij bewustzijn te houden.

DSC_0239 - snow

Gelukkig is de sfeer onder wandelaars vrijwel altijd een van samenhorigheid dus we hebben gezamelijk goed voor haar gezorgd. Er zaten altijd twee mensen naast haar om haar op te warmen en die werden afgewisseld als die wilden avondeten. Daarnaast hadden we een overschot aan warme kruiken, dekens, etc. Helaas was zij niet de enige met problemen een zeventigjarige vrouw was ook onderkoeld geraakt en had ook nog eens twee bevroren tenen. Zij werd verzorgd in de kamer van de waard van de hut, dus haar heb ik verder niet van dichtbij gezien.

DSC_0235 - heli rescue

Er werd besloten tot een onmiddelijke evacuatie per helicopter en ondanks vrij dichte mist (ook wel bekend als dat de wolken op dezelfde hoogte als onze berg hingen) werden de slachtoffers naar een ziekenhuis vervoerd. Het laatste dat ik hoorde was dat de ze het goed maakten. Eind goed al goed, maar wel indrukwekkend…

De volgende dag was er nog steeds dikke mist (ook wel bekend als…) maar nu zonder sneeuw. De bossen werden er byzonder sfeervol van. Hoewel ik de mooie uitzichten heb moeten missen, was dit alternatief ook wel heel erg gaaf. Het woord Mystiek moet wel afgeleid zijn van mist.

DSC02654 - sfeer

Toeval wilde dat mijn laatste dag van de tocht gepaard ging met een lokaal event: Stump the Hump. 200+ lokale gekken gingen de 3-daagse tocht binnen 24 uur doen. Ze begonnen om 0:00 en de koplopers passeerden mij rond 8:00. De uiteindelijke nummer 1 was een man van in de 70 en de nummer twee een jongen van 15. Totale tijd onder de 12 uur. Maloten!

Bij-effect was dat iedereen onderweg je aanziet voor een van deze gekken en je dus volop aangemoedigd wordt, en de vele vrijwilligers onderweg je volstoppen met suikergoed. De foto van mijn finish zal even op zich laten wachten maar het is een leuke manier om je tocht te eindigen…

En daar zou -volgens mijn planning- mijn gehike moeten eindigen. Nog vier dagen om langzaam terug te reizen naar Christchurch om mijn vliegtuig te halen. Maareh, dat lijkt me bij nader inzien toch een beetje zonde. Als ik morgen nou de hele dag in de auto zit, kan ik nog precies twee dagen wandelen in Arthur’s pass. Gaan we doen!