Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for januari, 2015

DSC02381-obligate pose milford waterval smallDe snelheid van mijn vakantie lijkt toe te nemen, maar het kan er ook aan liggen dat ik twee hikes heb gedaan sinds de vorige update.

Mijn warm-up hike bleek bij nader inzien toch wel redelijk pittig en daarmee bleek mijn conditie dus toch wel afdoende :) Altijd leuk om positief verrast te worden. Mijn tweede hike was de Greenstone-Caples track, 4 dagen, 3 hutten, 2 valleien, 1 semi-onverantwoorde bergtop.
DSC02244-sfeer greenstone caples small

Al met al een fijne tocht. Een van de leuke onderdelen was een dag lang optrekken met twee Duitse artsen, altijd leuk om verhalen te horen over hoe de corruptie werkt in de ziektezorg.

En natuurlijk sfeervolle momenten.

En natuurlijk sfeervolle momenten.

Een andere highlight was dat in een van onze hutten er een Possum over het dak liep en ik die Possum later op weg naar de WC tegenkwam. De reden dat ze zo vaak roadkill worden is dat ze inderdaad gefixeerd naar een lichtbron (in dit geval mijn zaklamp) staren zonder te bewegen. Anyway, ik droomde die nacht van een mega-Possum die aan de hut aan het knagen was zodat die heen en weer schudde. Bleek achteraf een 5.5 op de schaal van Richter te zijn die de hut daadwerkelijk deed beven.

Na enkele dagen rust bij de erg vriendelijke Bob en Maxine (welbekend van hun gelijknamige backpackers) begon ik aan het vlaggeschip van de Nieuw Zeelandse hikes: de Milford Track. Oplettende lezers weten al dat ik erg in mijn nopjes was dat ik een plaats wist te bemachtigen en nu was het eindelijk zo ver.

De voortekenen zijn goed.

De voortekenen zijn goed.

Mijn Paashop-karma stond blijkbaar nog aan, want tijdens de boottocht richting het startpunt zat ik al vast aan het 11 en 13 jarige kroost van een de wandelaarsgroepen. Introduceer ’s avonds Dixit en je hebt voor een wandeling goede vrienden gemaakt.

Blagen

Blagen


Toffe lui met z’n allen, Kiwi’s + vrienden. Tevens ook rare types, maar dat maakt het alleen maar interessant. Hoeveel hondenfluisteraars ken jij?

De track zelf was gaaf. Niet het overweldigen hieper-super-gave uit de brochure, maar meer dan de moeite waard :) Dag 2 was uitdagend met vrij zware regen (200 mm) en ‘plassen’ met water tot net onder je knieen. Daardoor hadden we wel extreem veel watervallen op de zonnige dag drie, en laat dat nu net de dag zijn waarop je over de pas heen gaat om van het uitzicht te genieten. Wat een narigheid toch weer!
DSC02375-milford track small
Als gratis bonus extra waren er twee Kea’s die op de pas geleerd hadden dat er altijd toeristen dom genoeg zijn om hun rugzak achter te laten om foto’s te maken. Erg vermakelijk :) En ze waren zo tam dat ze regelmatig binnen een meter kwamen.

Dag drie bevatte ook de hoogste waterval van NZ. Ik had gehoord dat je achter de waterval kon komen, maar met de recente regenval bleek dat in de praktijdk niet te kunnen. Wel een interessante douche-ervaring: doorweekt worden door binnen 15 m van een waterval te staan.
DSC02384-suterhland shower small

Omdat ik mijn tijd in NZ wat optimaler wilde benutten, besloot ik om direct na de Milford track meteen een dag te gaan kayaken in de Doubtful sound. Na een wat stressvolle overgang was het heerlijk relaxed ronddobberen in fraaie fjorden. De gids heette Cloudy en was een type apart (Een Ier met Indiaans/Italiaanse ouders) maar de uitleg over hoe vegetatie werkt op fjorden was stiekem toch wel interessant. Wie weet ga ik me ooit nog in de natuur verdiepen.

Pining for the fjords

Pining for the fjords


En om de stroomversnelling af te maken: morgen vertrek ik richting Steward Island voor mijn grote hike: the North West Circuit. Een elf daagse wandeling die ik ga inkorten tot acht dagen plus een rustdag. Steekwoorden zijn modder en Kiwi’s, waarbij maar een van die twee gegarandeerd is en dat zijn niet de Kiwi’s. Erg benieuwd hoe dat gaat zijn, en ook wel een beetje of er ook andere hikers de tocht gaan doen, want anders wordt het meteen een interessant psychologisch experiment. Hoe dan ook is het een uitdaging waar ik naar uitkijk!
northwestcircuit

Advertenties

Read Full Post »

De kop is er af! Mijn eerste hike was zowel een succes als een kleine wake up call, laten we het er op houden dat mijn conditie alleen maar beter worden.

Iedere tocht begint met bij de voorbereiding, in dit geval leerde ik van een paar duitsers het gerecht voor FlammKuchen. Dat is een raar soort houdbare semi-pizza die je als ontbijt en lunch kunt gebruiken tijdens een hike. En het werkt! De pizza was na drie dagen door de hete zon lopen nog steeds goed. Het is een beetje als met larpen: voor je het weet ben je dingen aan het doen die je anders nooit zou doen. Voor larp is dat leren om met een naaimachine zelf kleren te maken. En als het om hiken gaat, ben ik ineens bereid om pizza’s van scratch te maken en die om half een ’s nachts af te bakken. (Dat tijdstip zou iets te maken kunnen hebben met mijn gebrek aan timing.)

FlammKuchen

Baksels

De hike zelf was een wandeling in de Matukituki Valley (ja echt). Mijn eerste dag begon met een stevig slaapgebrek en dus op weg naar een uitzichtpunt zag ik naast de beek een rots met mijn naam erop. Ik weet niet waarom, maar dit soort beken hebben een magische aantrekkingskracht op mij, ik kan uren kijken naar water in stroomversnellingen. Eh, behalve nu dus :)

Tijd voor een middagdutje

De eerste dag sloot af met een paar vriendelijke Kiwi’s die gevulde kanos hadden geïmporteerd uit Nederland, en niet te beroerd waren om te delen ;)

Matukituki Valley

Dag twee werd mijn pad gekruist door een paar Keas. Nu heb ik een stevige afkeer opgebouwd van vogelaars, en als afgeleide daarvan ook van vogels. Maar Nieuw Zeeland heeft een paar uitzonderingen en de Kea is daar een van. De Kea is een beetje de kitten van de vogels. Ze doen alles wat niet mag, slopen letterlijk alles en toch kan je ze het niet kwalijk nemen. Soms  voeren ze zelf shows op om toeristen af te leiden zodat de rest van hun groep de rugzakken kan plunderen. Maar niet dit keer, deze Kea deed alleen een mooie pose voor een foto. En er waren leuke waarschuwingen in alle hutten.

De elandposekea warning

De hut op het hoogste punt (1430m) was inderdaad spectaculair en de weg omhoog inderdaad uitdagend. Voor beiden de moeite waard, ik zeg: het wandelseizoen is geöpend!

view from French Ridge hut

Read Full Post »

Vakantie in Nieuw Zeeland is subtiel anders als je het voor de derde keer doet. Of eigenlijk is het leuke dat je steeds dingen meemaakt die je niet van te voren planned.

Mijn vliegreis begon met een ‘we have a problem with your seat, sir’. Overboekte vliegtuigen blijken dan ook in je voordeel te kunnen werken, score een gratis upgrade naar business class! Waar ik vorige keren steeds dagen nodig had om weer helemaal te ontvouwen na 24 uur opgepropt te zitten in een economy class vliegtuigstoel was ik dit keer fris en fruitig bij aankomst :)

Mijn doel dit keer is wandelen, wandelen en nog meer wandelen, dus de eerste anderhalve dag heb ik besteed aan voorbereidend shoppen en verzinnen welke wandelingen ik nu precies ga doen (last minute for the win). Ook heb ik dit keer een auto gehuurd in plaats van gekocht, en dit autotje heeft aangenaam veel krassen en deuken dus heel voorzichtig hoef ik er niet mee te zijn.

Mr Dent

Mr Dent

Gister ben ik van Christchurch naar Wanaka gereden zodat ik hier mijn eerste echte track kan gaan doen. De rit was goed te doen, het is echt heel gaaf om hier weer terug te zijn.

Lindis pass

Lindis pass

Neergestreken in de Matterhorn South Backpackers waar de traditie van het spelen van kaartspelletjes is hervat. Erg grappig om drie mensen uit Maleisie tegen te komen die super enthousiast werden toen ze Dixit zagen, ze kennen het spel daar ook! (Al konden sommigen de naam van het spel echt niet uitspreken). Het spel zelf zal ik onthouden als ‘Lost in Translation’, een van de omschrijvingen was ‘A movie about photography of New Zealand’, en daarmee werd dus de Lord of the Rings bedoeld.
The lost in translation crew

’s Avonds kwam ik ook nog een coole Canadese tegen waarmee ik de volgende ochtend een wandeling ben gaan doen om de zon te zien opkomen vanaf een berg in de buurt. En ik moet zeggen, dit is een erg erg goed begin van het wandelseizoen!
sunrise 1

sunrise moon

Read Full Post »