Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juni, 2010

Duplo

Dit weekend was een nieuw larpexperiment getiteld: Het Eiland. Onder het mom: op de foto’s ziet het er cool uit, ze noemen het low fantasy en het is 16+. Er zaten veel -voor mij- vreemde ingredienten in deze larp, maar belangrijker nog is het algemene gevoel dat het mij gaf: Het was alsof je met Duplo stenen een bouwwerk van een voorbeeld nabouwt, terwijl je gister nog lekker creatief met technisch Lego hebt gespeeld.

De meest in het oog springende reden is dat het regelsysteem ook gebruikt wordt voor 12+ events. Onderdeel hiervan is dat plot items voorzien zijn van een Grote Oranje Stip Stikker. Het resultaat is ongeveer dit:

Nu is het Eiland best wel goed met aankleding, kostuums en schmink. Sommige props -zoals het portaal- waren zelfs zo goed dat ik die graag op andere events terug zie. Dus waarom -WAAROM!- lag er dan een kaartje naast de wensput met:

“Hier liggen enkele druppels bloed.”

En dan te bedenken dat die put zelf wel degelijk gefysrept was: meer dan een meter diep. (Ik heb maar wat nepbloed op het kaartje gedrupt, wie weet snapte iemand de hint. ) En zouden die druppels bloed toevallig iets te maken hebben met NPC#1 die ons bij tijd-in aanvloog of we alsjeblief-toch-maar-een-paar-druppels-ogre-bloed-voor-haar-wilden-bemachtigen-zodat-ze-die-in-de-wensput-kon-gooien? The plot thickens…

Ook voor de rest kon de mismatch tussen mijn speelstijl en het Eiland trouwens niet veel groter:
– Battles met grote epische* monsters. *Aan sommige mosters waren dan ook vellen proza gewijd zodat je wist hoe epische ze wel niet waren.
– Hordes ondoden en ander nutteloos butsvoer in combinatie met de npc stelling “Als je alleen het bos in gaat, verdien je het om te sterven.”
– De wereld redden in vier eenvoudige stappen, welke na te lezen zijn in een document met Oranje Stip.
– Een totaal gebrek aan morele dilemma’s en andere brandstof voor intern groepsconflict. [Edit]Ok, er waren wel een paar morele dilemma’s, maar het leverde weinig interne spanningen op[/Edit]

Nu heb ik me overigens nog steeds wel vermaakt, en dat is deels doordat heel veel dingen ook wel dik op orde waren. Vooral de OC organisatie stond als een huis. Er waren dan ook hordes organisatie en NPCs, prima eten, lekker fast and loose met in- en uittropraatjes, een regelsysteem op eerlijkheidsbasis (dus ook geen mana kaartjes of andere zut) en geen moeilijk gedoe met geloof, gewoon Christus aanroepen in je spreuk en riuteel.

Twee specifieke gebeurtenissen zijn de moeite van het neerkladden waard, de eerste waarvan is mijn fijnste speelmoment. De monsters van het uur (demonen in dit geval) hadden de spelers zo goed onder de duim dat ze naar willekeur mensen konden meenemen terwijl de rest toekeek. Ik was een van de slachtoffers. En omdat de rest van de groep ons niet ging redden, besloten de monsters om ons toch maar niet meteen te offeren. In plaats daarvan sloten ze ons op in een rituele cirkel, en gaven ons een mes: een van ons werd vrijgelaten, nadat hij de andere drie had vermoord. Wij waren echter niet van plan mee te doen, en de demonen hadden zichzelf ook buitengesloten. Het draaide daarom uit op een spelletje moreel touwtrekken waarin de demonen mij visioenen van mijn stervende kinderen gaven, en een medespeelster mijn geloof aan het aanwakkeren was. Na ongeveer drie kwartier spel heb ik God afgezworen en mijn medespelers omgelegd. Lekker!

De tweede was een ochtendlijke monster-overval. Ik sliep tijd-in, en werd om 7:45 door monsters van mijn bed gelicht. Best raar voor een event waarvan de website vermeld: “Zondagmorgen (…) Om ongeveer 10.30 uur gaan we Tijd In”. En nu dacht ik altijd: 24 uur IC is gaaf, dus bring it on. Ik ben dan ook blij dat ik het nu eindelijk eens heb meegemaakt, het was namelijk -in een woord- KUT. Dat kwam mede omdat het spel niet zo bijster interessant was: de monsters komen met een overmacht, gingen ons martelen, en aan ons de taak om te ontsnappen. Maar erger nog is dat ik gewoon lekker wil kunnen zuipen tot diep in de nacht, en ik die paar uur slaap dan keihard nodig heb om de volgende dag iets waard te zijn. I am not a morning person! Aan de andere kant toch Kudos voor Larp Zwolle dat ze het gedaan hebben. Was voor hen ook een experiment, en er stonden wel zes monsters voor vier spelers. Ik hoop dus dat zij er ook van leren. Oh, en uiteraard zijn we ontsnapt, en daarna ben ik met mijn stijfkoppigheid meteen ergens diep in het bos gaan pitten. Wist ik zeker dat ze me niet nog eens zo iets zouden flikken ;)

Maar goed, onderaan de streep blijft het gewoon: het Eiland, doe het niet.

Advertenties

Read Full Post »

Exodus 8 foto’s

Mijn post over Exodus is opgeleukt met foto’s. Meer foto’s zijn te vinden op:

http://photos.ork.be/larp/exodus/8
http://photos.ork.be/larp/exodus/shoots (onderaan)
http://foto.evolution-events.nl/index.php?pg=exodus/ExodusVIII/Brenda
http://foto.evolution-events.nl/index.php?pg=exodus/ExodusVIII/Ben
http://www.flickr.com/photos/judith4/sets/72157624105155117/

Read Full Post »

Wow, dat was intensief.
Foto: Ork de Rooij, Ork fotografie, Exodus (groeps) foto’s

Exodus 8 is net afgelopen, en het voelt leeg. Het was gaaf, ik ben op, en ik ga het missen. Het was een uitermate fraai weekend spelen, zo eentje waarin je de meeste emoties wel kunt aanvinken (die heb ik gehad, die heb ik gehad, oh en ook die). Buiten de gebruikelijke gezelligheid met een leuke groep mensen, waren er een aantal zaken die het wel erg uniek en interessant maakten:

Het LOT
Om verhaaltechnische redenen had mijn character -Thijnaard- besloten om ‘Het Lot’ aan te gaan hangen.
Foto:Ork de Rooij, Exodus 8 galerij

Voor grote beslissingen gooide hij een dobbelsteen, en liet de worp zijn acties bepalen. Een D6 om precies te zijn, met de volgende gevolgen:

1 en 2: Doe het niet
3 en 4: Doe het wel
5: Wacht even af en kijk dan later of het nog steeds nodig is om nogmaals te gooien.
6: Doe wat je hart je ingeeft.

Het vorige event waar ik dit concept introduceerde, speelde ik lekker vals met de worp. Ik liet mensen niet zien wat ik gooide, ik deed wat me leuk leek en gebruikte de dobbelsteen als excuus.
Foto:Random internet

Dit event had ik er zo veel over verteld dat andere mensen mijn worp ook konden interpreteren en ik dus niet meer vals kon spelen. Maar het is echt ronduit verbazend hoe nuttig en ‘goed’ de uitkomst van mijn worpen zijn geweest. Ik kan stellen dat er geen enkele worp is geweest die ik betreurd heb, en dat verbaast me nog steeds. Zeker een aktie waarvan ik dacht: hmm, de dobbelsteen zegt het, dus ik ga het doen. Maar Thijnaard staat er niet achter, dus ik ga het niet heel hard proberen. Die aktie bleek achteraf toch ‘de oplossing’ voor ‘het probleem’ te zijn. VOor de mensen die er bij waren, de dobbelsteen vond ook dat we Fiorne met haar herinneringen moesten confronteren.

Het mooiste moment was wel het moment waarop we als spelersgroep kaarten moesten trekken met daarop bepaalde kreten, en die vervolgens aan een character van de groep moesten toewijzen. De kaart Trauma vond ik erg van toepassing voor het character Aya. Zij was een stoere vechtjas die in haar verleden ooit verkracht was, en daar haar zoon aan te danken had. Ze had dit stukje info de vorige avond -onder invloed van rare magie- bekend tijdens een potje “Spin the bottle, truth or truth” (Want truth or dare is zo suf op een larp). OC had ze al aangegeven dat dit een stukje achtegrond was wat Aya op een andere manier nooit had bekend. Anyway: ik nomineerde Aya, zonder meteen te zeggen waarom, maar wel dat ik het niet fraai vond om haar trauma in de groep te gooien. Aya stond op, en begon me vrij fanatiek te bedreigen, iets met over dat ze me zo hard in elkaar ging slaan dat ik mijn tanden in de naburige stad terug zou vinden en meer van dat. En toen merkte iemand op dat ik eigenlijk het lot moest laten bepalen wat ik zou doen.

Damn, dat was een gaaf moment. Ik realiseerde me dat dit gewoon te mooi was om te laten liggen, maar ook dat het _zo_ niet goed was, op verschillende vlakken, om Aya publiekelijk te krenken. Dus ik nam het aan, kondigte aan dat ik de dobbelsteen zou laten beslissen. En ik gooide een 3.
Foto: Ork de Rooij
Mijn groepsgenoten hebben Aya nog tegen de grond gehouden zodat ze me niet meteen te lijf zou gaan, maar ik vond dat Thijnaard zijn pijn wel verdiend had. Ik vertelde het zo gepast mogelijk en wachte de reactie af. Ik kwam er vanaf met een knal voor mijn harses maar het viel alles mee. Oh, en de gehele groep kotste me uit, omdat het ook echt niet kon, en een dobbelsteen niet echt goed werkt om je achter te verschuilen. Tja, dat verdiende Thijnaard. Larp boosheid duurt gelukkig niet lang, dus dat heeft nauwelijks iets geblokkeerd en wel tonnen spel opgeleverd.
Foto:Ork de Rooij

Kiezen voor de wereld van liefde
Het verhaal van Exodus -in het kort- was dat er naast een zwik goden ook zes zielescheppers waren: Liefde, Moed, Gulheid, Woede, Angst en Afgunst. Deze zielescheppers waren naast emotie ook een soort van goden en konden dingen doen. Fiorne, de zieleschepper van de Liefde had de macht gegrepen, en had Woede, Angst en Afgunst opgesloten. Daarmee was de wereld zoals wij die kenden langzaam aan het veranderen in een wereld waar iedereen aardig voor elkaar was. Deze ziekelijk lieflijke invloed spreidde zich langzaam uit over het land, en wij spelers zijn lange tijd hiervoor op de vlucht geweest. Vandaar trouwens ook de naam Exodus.
Foto: Brenda, Koekjes zoals we ze in het spel tegenkwamen.

Dit evenement echter waren we teruggegaan naar waar we vandaan kwamen. Gewapend met wat kennis over hoe we een en ander moesten fixen, en een drug om onze eigen emoties te temperen, gingen we op pad om de wereld te repareren en de gevangen zielescheppers Woede, Angst en Hebzucht weer vrij te laten. Onderdeel daarvan was dat we moesten uitvinden waar ze exact gevangen zaten, en via via kwamen we uiteindelijk terecht in de tempel van Fiorne. Daar hadden we een lange discussie met haar over hoe het in elkaar zat. Hoewel het veel te lang duurde, was het zo’n gave discussie waarbij twee partijen de wereld totaal anders zien, en Fiorne duidelijk gewoon meer wist. Al onze argumenten over dat ze de mensen keuzevrijheid ontnam en er blije zombies van maakten, counterde ze byzonder fraai en kundig. Ze refereerde steeds aan dat wij slechts domme mensen waren en binnen de setting had ze -voor zover ik dat kan inschatten- nog gelijk ook. Discussie was dan ook niet de oplossing, maar ik was wel erg onder de indruk van de mooie keuze die onze spelersgroep moest gaan maken. Gingen we voor een wereld met 6 basisemoties met veel ellende, of voor een wereld met maar 3 basisemoties, en veel geluk?

Zondag was de ontknoping en ik vond het gewoon te mooi om niet nog een maal van mening te wisselen en voor Fiorne te kiezen. Zondag bestond voornamelijk uit onderlingen spelersdiscussies over wat we precies moesten doen, en ik heb vurig de kant van Fiorne bepleit. Mijn eerste gesprekspartners waren Liam en Aya. En het hele gedoe met het lot en de dobbelsteen maakte het extra gaaf om Aya de dobbelsteen te geven als teken van dat ik het Lot afzwoor om voor Fiorne te kiezen. En ik ben best een beetje trots dat ik nog aardig wat mensen aan de kant van Fiorne heb gekregen, inclusief mensen die al sinds Exodus 1 naar een manier zochten om Fiorne tegen te houden, o.a. Liam, Aya en Melohir.
Foto:Ork de Rooij

Tijdens het moment supreme ging het allemaal net iets te verwarrend en te snel, en we waren niet met genoeg.

De wereld van Liefde heeft niet mogen zijn. Maar een waanzinnig gaaf verhaal was het zeker. De tekst op de afscheidsmok said it all:

Read Full Post »