Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for februari, 2015

Nieuw Zeeland: toetje

Ok, nog eentje dan. Alleen omdat ik zo’n ongelovelijke goede dag heb gehad in Arthur’s Pass.

Na een dag bankhangen wegens treurig weer werd mijn laatste actiedag in NZ een stralende dag. Hoog tijd om die ene laatste track te doen. “De” daghike in Arthur’s Pass is de Avalance Peak. De folders beloofden 6-8 uur lopen voor schitterende uitzichten vanaf 1800 meter. En inderdaad die uitzichten waren niet mals!

DSC02681 - uitzicht vanaf Avalanche peak

Er waren andere mensen op de top, en een van hen was een berghardloper. Inspirerend, eens kijken hoe snel ik naar beneden kon rennen. En wie heeft zijn knieĆ«n nou nog nodig na de laatste wandeldag? Nou, dat ging best aardig. Niet gevallen en ik was beneden om 12:30. Wut? De 6-8 uur durende tocht was minder dan drie uur daadwerkelijk lopen? Toch goed voor je conditie, zo’n wandelvakantie :) En natuurlijk was de tijdsindictie gericht op dagjesmensen.

Maar dat betekent dat er tijd is voor een bonus tocht! De vriendelijke jonge man van de DOC adviseerde me de Bealey Mountain. Boven de bosrand was er welliswaar geen pad, maar je volgt gewoon de kam en dan komt het vanzelf goed. En dat kwam het: de tocht als geheel was echt superindrukwekkend! De rotspieken op de kam zagen er steevast uit alsof er stevig moest worden rotsgeklommen, iets dat ik in mijn eentje op een verlaten berg wilde vermijden. Maar steeds bleek er een klein spoor dat beloopbaar was. Het uitzicht van de top was welliswaar minder inspirerend dan van Avalanche Peak, maar de uren over de kam lopen waren echt erg indrukwekkend. Man, wat een gave afsluiter van deze wandelvakantie!

DSC02692 - de te beklimen kam
DSC02699 - obligate pose

Op weg terug naar het hostel nog even langs bij het uitzichtpunt over het viadukt. Ook wel: de plek waar de lokale zwerm Kea zich vermaakt door te proberen de auto’s van alle bezoekers te molesteren. Het blijven echt mijn lievelingsdieren! Lopen langzaam op je auto af en als je ze dan aankijkt gaan ze onschuldig doen door met een steentje te spelen. Ik geloof dat er niet’s zo iets is als een overschot aan filmpjes van Kea’s, dus hier is er een.

Dat was hem dan, Nieuw Zeeland 2015. Hij was fijn! Ik kwam hier met een bescheiden lijst aan tracks die ik zeker wilde doen. En nu ik weg ga is die lijst aanzienlijk langer geworden. Een goede reden dus om uit te kijken naar de volgende keer Nieuw Zeeland.

Advertenties

Read Full Post »

Humpridge

Mijn planning was om na het geweld van de lange route op Steward Island mijn wandelvakantie af te sluiten met een relaxte tocht. Drie korte dagen lopen en daarna vertoeven in luxe hutten van de Humpridge Track.

DSC02648 - Verik aan de start

Bijna goed. Hoewel de track op papier niet heel spannend is, maakte het weer er toch een (negatief) spectakel van. Van een beetje regen ga je niet dood, maar als je naar 1000m steigt wordt het toch best wel fris. Hagel, sneeuw en temperaturen onder nul. Het leek wel een paashop! Combineer dat met onbeschutte stukken bovenaan een berg en stevige wind en je hebt een spannende combinatie. En dat in hoog-zomer.

DSC_0230 - sfeeruitzicht

Mijn kleding en conditie hielpen me er goed doorheen. In de hut aangekomen was ik welliswaar koud, maar bij de openhaard warmde ik snel weer op. Dat gold helaas niet voor alle andere mede-deelnemers: een vrouw die laat binnenkwam leek in eerste instantie gewoon alleen koud, maar na een half uur bleek dat ze serieuze onderkoelingsverschijnselen had. Daarna verloor ze vrij snel het vermogen om te spreken en moesten we moeite doen om haar bij bewustzijn te houden.

DSC_0239 - snow

Gelukkig is de sfeer onder wandelaars vrijwel altijd een van samenhorigheid dus we hebben gezamelijk goed voor haar gezorgd. Er zaten altijd twee mensen naast haar om haar op te warmen en die werden afgewisseld als die wilden avondeten. Daarnaast hadden we een overschot aan warme kruiken, dekens, etc. Helaas was zij niet de enige met problemen een zeventigjarige vrouw was ook onderkoeld geraakt en had ook nog eens twee bevroren tenen. Zij werd verzorgd in de kamer van de waard van de hut, dus haar heb ik verder niet van dichtbij gezien.

DSC_0235 - heli rescue

Er werd besloten tot een onmiddelijke evacuatie per helicopter en ondanks vrij dichte mist (ook wel bekend als dat de wolken op dezelfde hoogte als onze berg hingen) werden de slachtoffers naar een ziekenhuis vervoerd. Het laatste dat ik hoorde was dat de ze het goed maakten. Eind goed al goed, maar wel indrukwekkend…

De volgende dag was er nog steeds dikke mist (ook wel bekend als…) maar nu zonder sneeuw. De bossen werden er byzonder sfeervol van. Hoewel ik de mooie uitzichten heb moeten missen, was dit alternatief ook wel heel erg gaaf. Het woord Mystiek moet wel afgeleid zijn van mist.

DSC02654 - sfeer

Toeval wilde dat mijn laatste dag van de tocht gepaard ging met een lokaal event: Stump the Hump. 200+ lokale gekken gingen de 3-daagse tocht binnen 24 uur doen. Ze begonnen om 0:00 en de koplopers passeerden mij rond 8:00. De uiteindelijke nummer 1 was een man van in de 70 en de nummer twee een jongen van 15. Totale tijd onder de 12 uur. Maloten!

Bij-effect was dat iedereen onderweg je aanziet voor een van deze gekken en je dus volop aangemoedigd wordt, en de vele vrijwilligers onderweg je volstoppen met suikergoed. De foto van mijn finish zal even op zich laten wachten maar het is een leuke manier om je tocht te eindigen…

En daar zou -volgens mijn planning- mijn gehike moeten eindigen. Nog vier dagen om langzaam terug te reizen naar Christchurch om mijn vliegtuig te halen. Maareh, dat lijkt me bij nader inzien toch een beetje zonde. Als ik morgen nou de hele dag in de auto zit, kan ik nog precies twee dagen wandelen in Arthur’s pass. Gaan we doen!

Read Full Post »

North West Circuit

Steward Island, waar de stranden goudgeel, de banken gevaarlijk en vissen bijtgraag zijn.

DSC_0217 - gevaarlijke bank - bloedspetters

Vijftien jaar geleden was ik al op Steward Island, en deden Zingrid en ik de Rakiura track, een ietwat saaie route van drie dagen. In de backpacker ontmoetten we mensen die de veel langere North West Circuit gedaan hadden, 10-11 dagen. Als semi-beginnende wandelaar leek me dat een onbegonnen zaak. Maar het zaadje van het plan had zich genesteld dat ik ooit een dag die route zelf zou doen.

En ik kan je vertellen dat ik daar geen spijt van heb. Man, wat is dat een mooie en gave route! Nou zat het weer wel heel erg mee, 1 dag een beetje regen de rest droog of zelfs zon. Steward Island heeft 260 regendagen per jaar, dus ik had echt veel geluk. Mede daardoor was de hoeveelheid modder allessinds te overzien en waren de paden prima te begaan.

DSC02586 - gaaf strand

Een aantal locals hadden me ervan overtuigd dat het een goed idee was om te proberen mijn dagelijks kost van gevriesdroogd eten aan te vullen met zelf gevangen vis. En zo gezegd zo gedaan, onderweg naar Steward Island kocht ik een handlijntje en toebehoren. De avond voor vertrek heb ik mezelf de basis bijgebracht middels een aantal Youtube video’s dus volledig voorbereid gooide ik op dag 2 mijn lijntje uit. En wie schets mijn verbazing, vrijwel meteen had ik beet! Het gelukkige toeval wilde dat er wat mensen in de hut waren die me konden uitleggen hoe je een vis ‘gut’ (ontdoet van ingewanden) en hoe je een vis fileert, dus ’s avonds at ik mijn eerste zelfgevangen zeevis. Wat voor vis het was, was niet 100% duidelijk, maar de consensus was dat het een rock-cod was. Niet slecht voor een beginnende visset en youtube. Rock cod smaakt niet slecht en zelfgevangen rock cod smaakt zelfs uitstekend :)

DSC02527 - vis

Een paar dagen later ving ik nog een vis maar we zullen nooit weten wat voor vis het is. Dit keer was er niemand om me te helpen met het fileren, maar blijkbaar ben ik een aardige student want ook deze vis is in goede staat verorberd.

DSC02529 - Vis die smaakt

De route bevat lange stukken wandelen door de mooie bossen van Nieuw Zeeland, en aan het eind van de dag wordt je beloond met geniale stukken goudgeel strand en azuurblauwe oceaan. Mooie uitzichten en gave duinen. Het hielp vast ook dat ik op dag 1 een man tegenkwam die de hele tocht de andere kant op liep en dus alles al had gezien. Hij was nogal negatief over het geheel dus iedere dag viel me weer extra op hoe mooi het toch wel was :)

DSC02500 - uitzicht gaafheid

Een ander grappig aspect was dat ik een medewandelaar had in de vorm van Sonja de schoolverlater. Sonja was ‘native’ gegaan en sprak alleen engels, zelfs als we als twee nederlanders samen in een hut waren. Sonja was prima gezelschap en we deelden een interesse in Dr Who en Hans Zimmer. En je gaat kleine routines ontwikkelen als je iedere avond samen in dezelfde hut eindigt. Zo moet je bijvoorbeeld jezelf in iedere hut inschrijven in het hutboek. (Het nut hiervan is dat men in geval van paniek kan uitzoeken waar je het laatst geweest bent. Maar het hutboek is ook een grappige verzameling van opmerkingen van andere reisgenoten die je nooit zal zien.) Ergens in hut twee of drie begon Sonja ons beiden in te schrijven in het hutboek, en ook de kolom ‘opmerkingen’ in te vullen met wat we hadden meegemaakt. Prima, en niet zo heel spannend, totdat ik op een kwade dag mijn grote teen stootte tegen een houten bank in een hut. Bloeduitstortingen, pijn en algehele ongelukkigheid deden me besluiten om hier mijn rustdag te houden om te kijken hoe het zich ontwikkelde. Sonja liep door maar volgende dag verschenen twee nieuwe wandelaars in mijn hut: Nicholas en Ben. Zijn liepen een dag achter op Sonja en mij, en hadden onze notities met veel genoegen gelezen. Blijkbaar impliceerden alle notities een groeiende romance. (Er is niet echt heel veel te doen in een hut dus roddelen over andere reizigers is niet echt een rare bezigheid.)

DSC02580 - logboek entry rechts

Ik ontmoette Sonja later weer en we besloten om een schepje op het vuur te doen door de romance af te sluiten met een knetterende break-up per logboek. Ben erg benieuwd hoeveel toekomstige reizigers we hiermee gaan vermaken.

DSC_0220 - breakup by logbook - anoniem

Na afloop van de tocht deden Ben, Sonja en ik mee aan de pub-quiz in het enige cafe van het eiland. Leuk om te zien hoe de eilanders zich vermaken. De vrouw die de quiz leidde was een ijzervreter eersteklas die een grote rol plakband gebruikt om lawaaige deelnemers de mond te snoeren. Dat zouden we vaker moeten doen.

Al met al staat de North West Circuit met ster bovenaan als mooiste route van deze vakantie, zelfs boven de Milford Track. En… Mission accomplished! (Helaas ben ik mijn phototoestel-naar-pc kabel kwijtgeraakt, dus de foto’s zullen pas later volgen.) [edit – opgelost]

DSC02515 - gezelschap Bungaree hut

Deze foto is van het gezelschap in de eerste hut, Sonja staat helemaal rechts.

Read Full Post »