Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Social’ Category

Groen?

mining-excavator-1736289_1920
Diep in mijn hart ben ik groen en vind het milieu belangrijk. Het jammere is dat je daar in de praktijk niets van merkt. Ik rijd auto en ik ga met het vliegtuig op vakantie. Ook mijn gas en stroom is gewoon een random goedkope variant. En met alleen een ‘nee nee’ sticker op mijn brievenbus ga ik het klimaat niet redden.

Met mijn vakantie naar Canada en daarop volgende tussendoortrip naar Wales werd ik weer even geconfronteerd met de werkelijkheid: ik vervuil best wel meer dan gemiddeld.

Maar gelukkig is de markt ingesprongen op mijn schuldgevoel. Voor een klein bedrag kon ik als extratje mijn CO2 verbruik compenseren. Een heel klein bedrag eigenlijk:

12.50 euro op een vlucht van 830 euro. Dat is 1.6% van het totaalbedrag.

Hmm, dat is verdacht weinig. Even checken bij wat andere partijen die CO2 compenseren. Is de KLM hier alleen bezig om groen te lijken? Is het echt zo goedkoop? Google “CO2 compensatie”:

Trees for all: 24 euro (ongeveer 2.4 ton CO2)
Fair climate fund: 30 Euro (2 ton CO2)
Green seat: 12.50 euro (berekend: 1.25 ton CO2)

* KLM vertelt je niet hoeveel ton CO2 ze compenseren, Treesforall doet een erg ruwe afronding en bij Fairclimatefund moet je zelf een hoeveelheid invullen.

Conclusie: Ja, het is zo echt goedkoop om je CO2 te compenseren: 1.5% – 3% van de kosten van de reis.

sky-1208044_1920

Maar waarom is dit niet de standaard? In mijn wereldbeeld was milieucompensatie iets moeilijks, zwaars, duurs…

En als je dan toch bezig bent… hoe duur is het eigenlijk om de CO2 van je auto te compenseren? Voor mij was het 100-200 euro voor de afgelopen drie jaar. En als je dat weer vergelijkt met de totaalkosten van 3 jaar auto rijden, dan is het relatief helemaal niets. In mijn geval minder dan 1%.

Nu snap ik ook wel dat je met CO2 compensatie niet de gehele milieubelasting van je vervuilende activiteit compenseert. Maar het is in ieder geval een begin. Daarnaast is het supermakkelijk te doen (online aankoop) en verrasend goedkoop. Ik ga voortaan de CO2 compensatie als standaard kosten te zien bij het doen van significante reizen.

Toen ik het hier over had tijdens mijn hike in Wales, kwam Roelof met een soortgelijk verhaal. Hij was recent overgestapt op een van de 100% groene energie-aanbieder (Van de Bron). Hij had last van inertie: je wil wel, maar je hebt nooit zin in het regelen van dit soort dingen. Tot zijn verbazing kwam hij er achter dat 100% groene energie in zijn geval goedkoper was dan wat hij eerst deed, en dat het vrij snel geregeld was.

Dus terug uit Wales overwon ik mijn eigen inertie en het bleek dat ik er een euro per maand op achteruit ga. Dat heb ik er zeker voor over, en overstappen kostte me inderdaad maar een half uur.

scotland-1761292

Momenteel is er een golf van berichten in de media die oproepen tot actie. (Die gaan over Trump, maar toch.) Als jij nou ook iets positiefs wilt bijdragen, dan is je CO2 uitstoot compenseren een makkelijke manier. Of je CO2 uitstoot reduceren. Of allebij.

En wil je meer weten over CO2 compensatie? De correspondent heeft een artikel over de complexiteit van het onderwerp (link).
 


Sfeerkiekjes komen van pixabay.com.
 

Read Full Post »

Groenland

De herinneringen aan mijn vakantie in Groenland beginnen al langzaam te vervagen met al het larp geweld van de afgelopen en toekomstige weken. Hoog tijd voor die blogpost -zeker nu er foto’s zijn.

Fotooos! (Foto Linda)

Het plan was simpel: combineer een stapel ervaren hikers (Henco, Maaike, Martine, Sander en mijzelf) met Sien, die kayaktochten rond Groenland organiseert en wil uitbreiden naar wandeltochten. Voeg nog wat jong enthousiast bloed toe (Erik en Linda) en je hebt onze groep en onze vakantie in een notendop.

Uitzicht op ons startpunt. (Foto Martine)

Het vaste land van Groenland is grotendeels bedekt met een enorme een ijskap, (EDIT: ook niet bekend als de permafrost, thx Margot). Wij wandelden daarom over een eiland waar de temperatuur wat hoger lag (het heeft niet gevroren tijdens onze tocht) en de natuur wat gevarieerder. We werden met twee bootjes afgezet op het startpunt en vanaf dat moment hadden we tien dagen totdat onze helikopter vanaf het eindpunt zou vertrekken richting luchthaven.

Onze route

We waren erg benieuwd of het haalbaar was. Op papier leken de dagafstanden erg kort, maar het routeboekje voorspelde ‘difficult terrain’.

(Foto Martine)

Nou, dat hebben we gekregen :) Het kwam neer op een route zoeken door een landschap waar de eerste vijf dagen geen markeringen en geen pad waren, maar wel vele obstakels zoals velden met rotsblokken, heuvels en afgrondjes, puinhelling, sneeuwvelden waarvan we niet altijd konden overzien waar het water er onderdoor stroomde en zelfs een morenenveld (zijkant van een gletsjer). Zelf vond ik het klauteren erg gaaf en kreeg hier energie van, maar het bleek dat niet onze hele groep even blij was met alle rotsvelden en puinhellingen.

Spot iemand die extra energie heeft gekregen. (Foto Martine)

De eerste dagen van de tocht waren het zwaarst qua terrein, en waarschijnlijk mede hierdoor hadden we op de tweede avond onze eerste groepsaanvaring te pakken. De Beun himself heeft me ooit uitgelegd dat een conflict aan het begin van de reis goed is voor het groepsproces en dat bleek hier duidelijk van toepassing. We hebben besloten hoe we ervoor gingen zorgen dat iedereen het eens was met het proces van groepsbeslissingen (zelfs als de beslissing zelf niet unaniem hoefde te zijn). En daarna verliep de rest van de tocht zonder noemenswaardige conflicten. En de initiele aanvaring was voor mijzelf een goed moment om alle inzichten uit Nonviolent Communication eens in de praktijk te brengen. Viel niet tegen ;) Oh en mijn kookgroep was brilliant. Henco en Maaike zijn echt de meest relaxte mensen om mee op vakantie te gaan. Geniaal!

(Foto Martine)

In de dagen daarna was het vooral spannend of we het zouden gaan halen. Onze ETA voor het eindpunt kroop langzaam de goede kant op, en uiteindelijk hebben we besloten om de doorsteek te riskeren. Er waren alternatieven in de vorm van ons door een boot te laten oppikken aan de noordkant van het eiland. Maar dat hadden we dan ter plekke met onze sateliettelefoon moeten regelen, verre van ideaal. Het bleek een gok die goed uitpakte, de lastigheid van het terrein nam af en op sommige stukken haalde we duizelingwekkende snelheden van rond de 4 km / uur. (Vergelijk dat met de minder dan 1 km per uur van de eerste dagen.)

Kornuiten bewonderen een gletsjer tijdens een avondwandeling. (Foto Martine)

Het landschap was eigenlijk al vanaf het begin af aan mooi te noemen. Ruig, alpien, maar dan op zee-niveau met de occasional ijsschots en altijd minstens drie gletsjers op de achtergrond om Henco tevreden te houden. Maar vanaf de tweede dag begon het serieus spectaculair te worden. Grote uitgesleten steenplaten waar je overheen loopt, schitterende uitzichten over de meren, alle kleuren mos, heide, veel bloemen en mistflarden om het geheel af te maken. Nou ja, de foto’s spreken voor zich.


(Fotos Martine)

En ook het lopen zelf was gaaaf. Voor het eerst had ik getrained voor een wandeltocht vanwege het vooruitzicht van eten voor tien dagen meetillen. En dat betaalde zich uit, het was allemaal prima te doen. En wat het zo leuk maakte was dat er legio terreinpuzzeltjes waren. Beekjes die overgestoken moesten worden, en waarvoor een goede plek gezocht moest worden. Sneeuwveldjes om te onderzoeken op beloopbaarheid. En scouten naar de ideale route. En dat allemaal in goed gezelschap. Ik geloof dat we Sien (lichtelijk) ongelukkig gemaakt hebben met onze eindeloze gekwebbel en slechte grappen, maar ik werd er in ieder geval erg blij van.

(Foto Martine)

Tegen het einde bleek dat de tocht toch zijn tol aan het eisen was. Een oververmoeide en een zieke zorgden ervoor dat we uiteindelijk met slechts minimale speling de helikopter gehaald hebben. Eind goed al goed natuurlijk, maar een volgende keer wil ik iets meer reserve hebben. Maar de tocht als geheel was natuurlijk een groot succes. Geniaal terrein, mooi weer (slechte een paar dagen regen) en goed gezelschap.

(Foto Linda)

En je hebt wellicht gehoord dat ijsberen kunnen rondlopen op Groenland. Dat klopt, maar die zijn we niet tegengekomen. In plaats daarvan hebben we oorlog gevoerd met een veel kwaadaardige diersoort: de vlieg. Ze waren in zulke grote getalen aanwezig dat het soms gewoon lastig was om je avondeten op te eten. Of om te lopen zonder ze in te ademen. Wind was onze vriend, en als die er niet was, dan moest je die zelf maar maken door rond te lopen. Dat maakte sommige diners dus een byzondere aangelegenheid. Nu hadden sommige groepsgenoten een muggen hoofdnetje meegenomen, maar helaas had mijn kookgroep die memo gemist dus moesten we het zonder stellen. En geef toe: het staat ook eigenlijk niet.

(Foto Martine)

Foto’s zijn van Linda van den Berg en Martine Sprangers (Sprangers Fotografie).

Read Full Post »

Paashop 2010

Ook dit jaar was er weer een -inmiddels traditionele- Paashobbel, of Paashop. Editie 17 om precies te zijn. Zoals altijd georganiseerd door Beunhaas travels, maar specifieker door Roelof en Jitske.
Foto: Martine Spranger, www.sprangers-fotografie.nl

Zakelijk beschreven is het een instap rugzaktrektocht door de vrije natuur met zo veel mogelijk wildkamperen. Tijdens Pasen dus. We zaten dit jaar in het Pfälzerwald in Duitsland, een gebied zonder dorpjes. Maar gelukkig wel met een overdaad aan hutten, terasjes en af en toe een rotspartij of twee.
De heilige computer-Budah is afgeleid. Foto: Maaike van Stratum

Maar wat het echt gaaf maakt is dat er ieder jaar een nieuwe en unieke groep malloten onstaat die samen op pad gaan. De natuur en wildkamperen is een leuk deel van de Hobbel, maar alle gezelligheid en onzin maakt het tot iets echt gaafs. Dit jaar waren we met 23 man verdeeld over vijf kookgroepen. In mijn kookgroep zaten verder Jantien, Blerik, Monique en Jasper. En die groep was goed! De eerste avond ontstond het idee dat wij de onzichtbare vriendjes van Jasper waren, de stemmen die hem aanzette tot slechte zaken. Zoals: waarom duw je vanavond niet iemand met zijn gezicht in het kampvuur? ah toe?

Ninja Muppet. Foto: Martine Spranger

Dag twee viel Monique helaas af, maar de onzin groeide. Jantien werd de ninja-muppet en vrij snel daarna de emo-ninja-muppet vanwege haar zelfmutilatie. “Kijk eens hoe onscherp mijn kampeermes is…. Hee, ik heb mezelf gesneden. Hmm, het bloed ook nog?!~. Blerik werd een gewone muppet. En ik de kwaadspreker.

Roosje dramatique. Foto: Martine Spranger

En sommige dingen gingen helemaal vanzelf. Twee van de deelnemers waren Roos en Tristan. Leeftijd weet ik niet precies, maar zo rond de 11. Het leek me leuk om om mezel op te werpen als “anti opvoeder”. En of ze dat leuk vonden… ik hoefde daarna zelf niets meer te doen, ze werden vanzelf een stuk baldadiger en brutaler (vooral naar mij toe). Ik kreeg de credits en de schuld voor nieuwe woorden die ze geleerd hadden, waarvan het gros niet eens van mij kwam. Gaaf. En het was helemaal af toen ik een buisje voedingskleurstof in mijn jaszak vond. Ik heb ze aangezet om het ontbijt van hun kookgroep te kleuren. Crusli in groene melk, yum! Mijn persoonlijke ‘best moment’ was met Tristan tegen het einde van de tocht. “Hee Erik…” – “Ja?” – “BUUUUURRRP!”
Tristan gaat bergaf, Foto: Martine Spranger

Verdere gaafheden:
– Blerik en Roelof die een mini Japans toneelstuk opvoeren om de kwaliteit van een van de kampeerplekopties uit te beelden.
– Renske en Marks inprovisatierap.
– De weddenschap om 3 hardkeks in een minuut weg te krijgen.
– Jasper in een lagstuip krijgen met “shiny, shineeey…”
– Het mannelijkheidsego van Mark en de strijd om de rugzak van Jantien te mogen dragen.
– En natuurlijk…
De Snor van Maaike! Foto: Maaike van Stratum

De natuur, ruines en campeerplekken waren stiekem dit jaar ook wel weer erg mooi… Veel kudos voor Roelof en Jitske voor de organisatie!
Foto: Martine Spranger

Read Full Post »

Ideale kerst?

Muhaha! Muhaha-hahahaha!


De jaarlijkse kerst-bordspellen-traditie werd ingeluid met een potje “Succesvol slecht zijn”, waarin het oefenen van de kwaadaardige lach tot de standaard behoort. Een oplettende lezer zou kunnen betogen dat het hier een kaartspel en geen bordspel betreft, maar kniesoor die daar op let…

Ja, dat was nou een lekkere kerst. Bijna ideaal te noemen. Meer dan 24 uur bordspelletjes spelen met goede vrienden, terwijl de gastheer zijn best doet om het iedereen naar de zin te maken. Check. Kudos voor Flør!

Voor de statistiek: in 27 uur kun je ongeveer de volgende spellen spelen:
– Succesvol slecht zijn: 1x
– Magellan: 2x
– Formule Dé: 4x
– Dominion: 7x
– Arkham Horror: 1x Yog Sothoth (met een guest appearance van Cthulhu)
– Adel Verpflichted: 1x


Naast alle gezelligheid vond ik het gaaf om nogmaals te ontdekken hoe geniaal Dominion is. Voor iedereen die het niet kent: het is slim, snel en erg afwisselend. Meer info hier.

Read Full Post »

~ Tomb of Horrors ~

Afgelopen weekend hadden we een old fashioned D&D weekend in een huisje in Zeeland. Niet gestoord door eenieders betere helft hebben we ons overgegeven aan een Dungeon and Dragons avontuur. De 3.5 editie van de Tomb of Horrors om precies te zijn.

Tomb of Horrors advenure module

En voor alle D&D-nerds onder ons: De Tomb of Horrors is een absolute cult klassieker. Geschreven door niemand minder dan Gary Gygax himself, is het avontuur even befaamd als berucht. Het heeft vele prijzen gewonnen en is geliefd bij reviewers en spelleiders. En het is dan ook fraai gemaakt: sfeervolle teksten, fraaie en nuttige tekeningen en slinkse puzzels. Enige nadeel is dat de spelers ook een mening hebben. Ik vond de volgende quote die e.e.a. mooi verwoord:

This is a D&D adventure created in 1978 for the purposes of testing the wit and fortitude of adventuring parties at game tournaments. “Testing” is used here in the same sense as the sentence “We’ll be testing the dog for rabies.” Let’s just say the subject is not expected to survive the procedure.

-Lore Sjöberg of Wired on Tomb of Horrors.

Ik weet niet precies wat de statistieken zijn, maar met een onaardige DM heb je vrijwel geen kans om het er levend van af te brengen, en zelfs met een medelevende DM -zoals waar wij mee gezegend zijn- zitten er genoeg “no save, you die” mogelijkheden in. Een quote uit het avontuur zelf geeft duidelijk aan met welke mindset het avontuur geschreven is:

While cruel, it is most entertaining for the DM. – Gary Gygax

Wat onze eigen ervaring betreft kan ik het op zijn positiefst omschrijven als “we’ve come a long way since 1978.” Oftewel: wat een ongelofelijk k*t avontuur!

Basically bestaat het avontuur uit twee dingen: kamers en gangen die de kamers verbinden. Beiden hebben hun eigen problemen. De kamers zitten zonder uitzondering tjokvol met dodelijke vallen. Nou is dat op zich niet zo’n ramp, alleen staat het zo loodrecht op de principes van improvisatietoneel/goed rollenspel:

– Zeg ja
– Neem risico
– Durf te verliezen

Na de eerst kamer van het avontuur heb je geleerd dat hier andere regels gelden. Zo iets als:

– Zeg nee
– Vermijd ieder risico
– Lap jezelf op na iedere schade zodat je weer fit bent voor de volgende barage.

Om met “zeg nee” te beginnen: onderdeel van het avontuur is dat alle interessante dingen die je tegenkomt allemaal vallen zijn of bevatten. Zonder uitzondering. Neem bijvoorbeeld deuren. Je leert al snel dat in deze dungeon alleen via geheime deuren wordt gereisd. Gewone deuren zijn vallen. Period. Ook kan ieder stuk vloer een pit trap zijn, al dan niet voorzien van gif spikes en of nare monsters. De logische oplossing is dat je iedere stap eerst de vloer checked. Wat mij betreft is in dit avontuur de 10 feet pole uitgevonden.

En op zich is dit alles niet zo erg. Onze DM is niet evil en we zijn dan ook verbazingwekkend goed door alle vallen heengekomen. Geen casualties, geen noemenswaardige schade (mede dankzij de extra healing die de DM ons had toegestopt).

Alleen het duurt zo godsgruwelijk lang… Om vooruit te komen -laat staan het te overleven maar gewoon om verder te komen- moet je zo ongelovelijk voorzichtig zijn dat het alle vaart uit het spel haalt. En dan het eindeloos zoeken naar geheime deuren… daar hebben we ons letterlijk uren mee ‘vermaakt’.

Aan de pluskant beloont het wel eens andere kanten van je D&D character. Search skill, rope use, etc kwamen nu eens echt van pas.

En aan de veel grotere plus kant was het ondanks het avontuur nog steeds een gezellig weekend. Ik zal met een grote glimlach terugdenken aan de discoles die Michiel ons heeft gegeven, aan het waanzinnige toneelstuk van Emilio the Great met bijbehorende afbeeldingen, en aan de sfeer en lol in het algemeen. Thx guys!

En wat betreft The Tomb of Horrors: gewoon niet doen! Als je toch iets historisch wilt spelen: in 1979 is Rahasia geschreven. Minder bekend, maar zoooo veel beter!

(En voor de echte geinteresseerden:het avontuur is als pdf hier te downloaden.)

Read Full Post »

Volgen van blogs met Google Reader

Zo heel veel post ik niet, paar keer per maand of zo. Toch zijn iedere dag wel een paar bezoekers… mensen die kijken of er iets nieuws te zien valt? Voel me gevleit, maar het lijkt me nogal saai, vooral als je meerdere blogs bijhoud. Persoonlijk was ik nogal slecht in het volgen van blogs in zijn algemeenheid, totdat ik Google Reader ontdekte in combinatie met iGoogle. Dus leek het me leuk om dit hier te delen.

Wat het is? Mijn homepage is iGoogle, een persoonlijke versie van google met gadgets, waaronder dus Google Reader.

Google desktopEn -hehe- ik heb eindelijk uitgevonden hoe je simpel een link maakt van het plaatje: click op het plaatje voor een betere resolutie.

Iedere keer dat ik op mijn homepage kom, kijkt Google Reader of er updates zijn van de blogs die ik volg. Als er iets nieuws is, wordt dit een itempje in de Reader gadget. Als je op het item klikt, ga je meteen naar de betreffende blogpost, dus van de Reader zelf zie je weinig.

Als je het eens wilt proberen:

1) Je hebt een Google account nodig (maar niet noodzakelijk gmail), gratis. En je moet iGoogle (http://www.google.com/ig) gebruiken ipv standaard Google.

2) Abonneer je op een paar blogs met Google Reader. De blog zelf moet een RSS feed hebben, te herkennen aan rss. Firefox is trouwens fan van Google Reader, dus als je op een RSS feed icon clickt, krijg je direct de optie om hem aan je Reader toe te voegen.

3) Voeg de Google Reader gadget toe aan je iGoogle desktop. Shortlink

4) Configeer de gadget:
configReader

En klaar is Clara. En het is geen leugen dat ik Margot’s blog pas echt volg sinds ik alle nieuwe posts meteen zie als ze verschijnen, in plaats van wekelijks met een te grote stapel geconfronteerd te worden o_O

Als toegift: er zijn byzonder veel RSS readers voor handen, en de enige reden dat ik Google Reader gebruik is dat het zo lekker integreert met mijn homepage. Maar alle browsers komen tegenwoordig standaard met een ingebouwde RSS reader, en er zijn ook tonnen de desktop RSS clients. Dus als je iets anders zoekt… Google blijft je vriend.

Read Full Post »

Mentos Challenge

Vandaag was de Mentos Challenge

Voor de ongeinitieerden hier nog even de inspiratie: EepyBirds

Zaterdag had ik inkopen gedaan, en alleen dat al was leuk. Ik rekende op zo’n 10 man, en ging uit van 10 flessen pp, beetje overkill, maar als je het doet, doe het dan goed. De reactie van de man in de Dirk3: zestig flessen?
1_kofferbak

Karen, Marijn, Blerik, Karijn, Zingrid, Jeroen en Jantien waren mijn partners in crime, tegen drie uur waren we compleet. We zijn begonnen met het knutselen van systemen om Mentos mee in de flest te laten vallen, het liefst met een of ander touwtje of zo. Veel gaatjes boren dus in Mentos. Daarnaast hebben we verschillende doppen met gaatjes gemaakt, om te kijken of we mooie fonteinen konden maken.

Eenmaal buiten zijn we begonnen met de vergelijking tussen de verschillende soorten cola. Je wil trouwens Pepsi Max of Pepsi Light hebben. Zie hier bijvoorbeeld het bedroevende resultaat van een fles Coca Cola Light:

7_merkB

Het zonder dop wordt het niks, je kunt dan geen druk opbouwen. Onze eerste dop was het simpelst: een klein gaatje in het midden. En ook een van de meest succesvolle ontwerpen. De fontijn duurt meer dan 10 seconden.

10_met_dop

De dop met vier gaatjes naar buiten was ook erg fraai, je krijgt een soort tuinsproeier. Helaas zijn er verder geen foto’s hiervan. Naast de doppen, hebben we ook gekeken hoe veel Mentos je in een fles moet doen voor optimaal resultaat. We hebben getest met N=3,4,5,7. Vanaf vijf Mentos zie je weinig verschil, maar omdat de Eepybirds er zes gebruiken, sloten we ons daar maar bij aan. Wel bleek er een groot verschil te zijn tussen doorboorde Mentos die je met een touwtje laat vallen, en mijn alternatieve systeem waarbij de mentos in een stukje kabelverslinder zaten geklemd. Die laatste werkt minder goed.
17_team

De kabelverslinder constructie bleek echter weer erg nuttig bij het maken van een Cola raket. Deze bestaat uit zes Mentos in een verslinder die je voorzichtig in een fles gooit, en dan heel snel de dop er op draait. Goed schudden en je hebt een fles onder stevige druk. Dop er afhalen en de fles lanceert zich. (Tenzij er iets misgaat bij het dichtdoen van de dop… dan zit je onder de cola)

En dan het dilemma: hoe haal je de dop er af zonder onder de cola te komen, en hoe zorg je dat een draaidop in een keer los komt. Het internet vond hier de makkelijkste oplossing voor: caveman stijl.

En dat was vet. Cola fless omhoog gooien in de hoop dat ze op hun dop terecht komen. Een op de 3 keer lukt het spectaculair, en schiet de fles omhoog of opzij. Hoogterecord was een metertje of tien, afstandrecord metertje of twintig.

Helaas geen foto’s hiervan de battterijen van Zingrid’s camera waren op. Maar het was een van de leukste dingen we gedaan hebben.

En last but not least: van Jeroen had ik een mini water raket gekregen, die je met azijn moet vullen, en dan bakpoeder bij moet doen. Leuk gevalletje, maar echt hoog kregen we het niet.
14_rocket_launch

Laat het aan Blerik over om het voetje van deze raket zo te knutselen dat je er een fles Cola mee kunt lanceren. Maximaal bereikte hoogte: ~5 meter. Kans op een mislukte lancering met veel Cola in je snuffert: 75%

Al met al was het erg geslaagd. Heel veel lol, plakkerigheid en nieuwe ideeen, dit is voor herhaling vatbaar. Nu alleen nog even het statiegeld ophalen ;)
23_resultaat

p.s.
De handtas was van Karijn.

Read Full Post »

Older Posts »