Feeds:
Berichten
Reacties

North West Circuit

Steward Island, waar de stranden goudgeel, de banken gevaarlijk en vissen bijtgraag zijn.

DSC_0217 - gevaarlijke bank - bloedspetters

Vijftien jaar geleden was ik al op Steward Island, en deden Zingrid en ik de Rakiura track, een ietwat saaie route van drie dagen. In de backpacker ontmoetten we mensen die de veel langere North West Circuit gedaan hadden, 10-11 dagen. Als semi-beginnende wandelaar leek me dat een onbegonnen zaak. Maar het zaadje van het plan had zich genesteld dat ik ooit een dag die route zelf zou doen.

En ik kan je vertellen dat ik daar geen spijt van heb. Man, wat is dat een mooie en gave route! Nou zat het weer wel heel erg mee, 1 dag een beetje regen de rest droog of zelfs zon. Steward Island heeft 260 regendagen per jaar, dus ik had echt veel geluk. Mede daardoor was de hoeveelheid modder allessinds te overzien en waren de paden prima te begaan.

DSC02586 - gaaf strand

Een aantal locals hadden me ervan overtuigd dat het een goed idee was om te proberen mijn dagelijks kost van gevriesdroogd eten aan te vullen met zelf gevangen vis. En zo gezegd zo gedaan, onderweg naar Steward Island kocht ik een handlijntje en toebehoren. De avond voor vertrek heb ik mezelf de basis bijgebracht middels een aantal Youtube video’s dus volledig voorbereid gooide ik op dag 2 mijn lijntje uit. En wie schets mijn verbazing, vrijwel meteen had ik beet! Het gelukkige toeval wilde dat er wat mensen in de hut waren die me konden uitleggen hoe je een vis ‘gut’ (ontdoet van ingewanden) en hoe je een vis fileert, dus ’s avonds at ik mijn eerste zelfgevangen zeevis. Wat voor vis het was, was niet 100% duidelijk, maar de consensus was dat het een rock-cod was. Niet slecht voor een beginnende visset en youtube. Rock cod smaakt niet slecht en zelfgevangen rock cod smaakt zelfs uitstekend :)

DSC02527 - vis

Een paar dagen later ving ik nog een vis maar we zullen nooit weten wat voor vis het is. Dit keer was er niemand om me te helpen met het fileren, maar blijkbaar ben ik een aardige student want ook deze vis is in goede staat verorberd.

DSC02529 - Vis die smaakt

De route bevat lange stukken wandelen door de mooie bossen van Nieuw Zeeland, en aan het eind van de dag wordt je beloond met geniale stukken goudgeel strand en azuurblauwe oceaan. Mooie uitzichten en gave duinen. Het hielp vast ook dat ik op dag 1 een man tegenkwam die de hele tocht de andere kant op liep en dus alles al had gezien. Hij was nogal negatief over het geheel dus iedere dag viel me weer extra op hoe mooi het toch wel was :)

DSC02500 - uitzicht gaafheid

Een ander grappig aspect was dat ik een medewandelaar had in de vorm van Sonja de schoolverlater. Sonja was ‘native’ gegaan en sprak alleen engels, zelfs als we als twee nederlanders samen in een hut waren. Sonja was prima gezelschap en we deelden een interesse in Dr Who en Hans Zimmer. En je gaat kleine routines ontwikkelen als je iedere avond samen in dezelfde hut eindigt. Zo moet je bijvoorbeeld jezelf in iedere hut inschrijven in het hutboek. (Het nut hiervan is dat men in geval van paniek kan uitzoeken waar je het laatst geweest bent. Maar het hutboek is ook een grappige verzameling van opmerkingen van andere reisgenoten die je nooit zal zien.) Ergens in hut twee of drie begon Sonja ons beiden in te schrijven in het hutboek, en ook de kolom ‘opmerkingen’ in te vullen met wat we hadden meegemaakt. Prima, en niet zo heel spannend, totdat ik op een kwade dag mijn grote teen stootte tegen een houten bank in een hut. Bloeduitstortingen, pijn en algehele ongelukkigheid deden me besluiten om hier mijn rustdag te houden om te kijken hoe het zich ontwikkelde. Sonja liep door maar volgende dag verschenen twee nieuwe wandelaars in mijn hut: Nicholas en Ben. Zijn liepen een dag achter op Sonja en mij, en hadden onze notities met veel genoegen gelezen. Blijkbaar impliceerden alle notities een groeiende romance. (Er is niet echt heel veel te doen in een hut dus roddelen over andere reizigers is niet echt een rare bezigheid.)

DSC02580 - logboek entry rechts

Ik ontmoette Sonja later weer en we besloten om een schepje op het vuur te doen door de romance af te sluiten met een knetterende break-up per logboek. Ben erg benieuwd hoeveel toekomstige reizigers we hiermee gaan vermaken.

DSC_0220 - breakup by logbook - anoniem

Na afloop van de tocht deden Ben, Sonja en ik mee aan de pub-quiz in het enige cafe van het eiland. Leuk om te zien hoe de eilanders zich vermaken. De vrouw die de quiz leidde was een ijzervreter eersteklas die een grote rol plakband gebruikt om lawaaige deelnemers de mond te snoeren. Dat zouden we vaker moeten doen.

Al met al staat de North West Circuit met ster bovenaan als mooiste route van deze vakantie, zelfs boven de Milford Track. En… Mission accomplished! (Helaas ben ik mijn phototoestel-naar-pc kabel kwijtgeraakt, dus de foto’s zullen pas later volgen.) [edit – opgelost]

DSC02515 - gezelschap Bungaree hut

Deze foto is van het gezelschap in de eerste hut, Sonja staat helemaal rechts.

Nieuw Zeeland: Stroomversnelling

DSC02381-obligate pose milford waterval smallDe snelheid van mijn vakantie lijkt toe te nemen, maar het kan er ook aan liggen dat ik twee hikes heb gedaan sinds de vorige update.

Mijn warm-up hike bleek bij nader inzien toch wel redelijk pittig en daarmee bleek mijn conditie dus toch wel afdoende :) Altijd leuk om positief verrast te worden. Mijn tweede hike was de Greenstone-Caples track, 4 dagen, 3 hutten, 2 valleien, 1 semi-onverantwoorde bergtop.
DSC02244-sfeer greenstone caples small

Al met al een fijne tocht. Een van de leuke onderdelen was een dag lang optrekken met twee Duitse artsen, altijd leuk om verhalen te horen over hoe de corruptie werkt in de ziektezorg.

En natuurlijk sfeervolle momenten.

En natuurlijk sfeervolle momenten.

Een andere highlight was dat in een van onze hutten er een Possum over het dak liep en ik die Possum later op weg naar de WC tegenkwam. De reden dat ze zo vaak roadkill worden is dat ze inderdaad gefixeerd naar een lichtbron (in dit geval mijn zaklamp) staren zonder te bewegen. Anyway, ik droomde die nacht van een mega-Possum die aan de hut aan het knagen was zodat die heen en weer schudde. Bleek achteraf een 5.5 op de schaal van Richter te zijn die de hut daadwerkelijk deed beven.

Na enkele dagen rust bij de erg vriendelijke Bob en Maxine (welbekend van hun gelijknamige backpackers) begon ik aan het vlaggeschip van de Nieuw Zeelandse hikes: de Milford Track. Oplettende lezers weten al dat ik erg in mijn nopjes was dat ik een plaats wist te bemachtigen en nu was het eindelijk zo ver.

De voortekenen zijn goed.

De voortekenen zijn goed.

Mijn Paashop-karma stond blijkbaar nog aan, want tijdens de boottocht richting het startpunt zat ik al vast aan het 11 en 13 jarige kroost van een de wandelaarsgroepen. Introduceer ’s avonds Dixit en je hebt voor een wandeling goede vrienden gemaakt.

Blagen

Blagen


Toffe lui met z’n allen, Kiwi’s + vrienden. Tevens ook rare types, maar dat maakt het alleen maar interessant. Hoeveel hondenfluisteraars ken jij?

De track zelf was gaaf. Niet het overweldigen hieper-super-gave uit de brochure, maar meer dan de moeite waard :) Dag 2 was uitdagend met vrij zware regen (200 mm) en ‘plassen’ met water tot net onder je knieen. Daardoor hadden we wel extreem veel watervallen op de zonnige dag drie, en laat dat nu net de dag zijn waarop je over de pas heen gaat om van het uitzicht te genieten. Wat een narigheid toch weer!
DSC02375-milford track small
Als gratis bonus extra waren er twee Kea’s die op de pas geleerd hadden dat er altijd toeristen dom genoeg zijn om hun rugzak achter te laten om foto’s te maken. Erg vermakelijk :) En ze waren zo tam dat ze regelmatig binnen een meter kwamen.

Dag drie bevatte ook de hoogste waterval van NZ. Ik had gehoord dat je achter de waterval kon komen, maar met de recente regenval bleek dat in de praktijdk niet te kunnen. Wel een interessante douche-ervaring: doorweekt worden door binnen 15 m van een waterval te staan.
DSC02384-suterhland shower small

Omdat ik mijn tijd in NZ wat optimaler wilde benutten, besloot ik om direct na de Milford track meteen een dag te gaan kayaken in de Doubtful sound. Na een wat stressvolle overgang was het heerlijk relaxed ronddobberen in fraaie fjorden. De gids heette Cloudy en was een type apart (Een Ier met Indiaans/Italiaanse ouders) maar de uitleg over hoe vegetatie werkt op fjorden was stiekem toch wel interessant. Wie weet ga ik me ooit nog in de natuur verdiepen.

Pining for the fjords

Pining for the fjords


En om de stroomversnelling af te maken: morgen vertrek ik richting Steward Island voor mijn grote hike: the North West Circuit. Een elf daagse wandeling die ik ga inkorten tot acht dagen plus een rustdag. Steekwoorden zijn modder en Kiwi’s, waarbij maar een van die twee gegarandeerd is en dat zijn niet de Kiwi’s. Erg benieuwd hoe dat gaat zijn, en ook wel een beetje of er ook andere hikers de tocht gaan doen, want anders wordt het meteen een interessant psychologisch experiment. Hoe dan ook is het een uitdaging waar ik naar uitkijk!
northwestcircuit

Nieuw Zeeland – Warming up

De kop is er af! Mijn eerste hike was zowel een succes als een kleine wake up call, laten we het er op houden dat mijn conditie alleen maar beter worden.

Iedere tocht begint met bij de voorbereiding, in dit geval leerde ik van een paar duitsers het gerecht voor FlammKuchen. Dat is een raar soort houdbare semi-pizza die je als ontbijt en lunch kunt gebruiken tijdens een hike. En het werkt! De pizza was na drie dagen door de hete zon lopen nog steeds goed. Het is een beetje als met larpen: voor je het weet ben je dingen aan het doen die je anders nooit zou doen. Voor larp is dat leren om met een naaimachine zelf kleren te maken. En als het om hiken gaat, ben ik ineens bereid om pizza’s van scratch te maken en die om half een ’s nachts af te bakken. (Dat tijdstip zou iets te maken kunnen hebben met mijn gebrek aan timing.)

FlammKuchen

Baksels

De hike zelf was een wandeling in de Matukituki Valley (ja echt). Mijn eerste dag begon met een stevig slaapgebrek en dus op weg naar een uitzichtpunt zag ik naast de beek een rots met mijn naam erop. Ik weet niet waarom, maar dit soort beken hebben een magische aantrekkingskracht op mij, ik kan uren kijken naar water in stroomversnellingen. Eh, behalve nu dus :)

Tijd voor een middagdutje

De eerste dag sloot af met een paar vriendelijke Kiwi’s die gevulde kanos hadden geïmporteerd uit Nederland, en niet te beroerd waren om te delen ;)

Matukituki Valley

Dag twee werd mijn pad gekruist door een paar Keas. Nu heb ik een stevige afkeer opgebouwd van vogelaars, en als afgeleide daarvan ook van vogels. Maar Nieuw Zeeland heeft een paar uitzonderingen en de Kea is daar een van. De Kea is een beetje de kitten van de vogels. Ze doen alles wat niet mag, slopen letterlijk alles en toch kan je ze het niet kwalijk nemen. Soms  voeren ze zelf shows op om toeristen af te leiden zodat de rest van hun groep de rugzakken kan plunderen. Maar niet dit keer, deze Kea deed alleen een mooie pose voor een foto. En er waren leuke waarschuwingen in alle hutten.

De elandposekea warning

De hut op het hoogste punt (1430m) was inderdaad spectaculair en de weg omhoog inderdaad uitdagend. Voor beiden de moeite waard, ik zeg: het wandelseizoen is geöpend!

view from French Ridge hut

Vakantie in Nieuw Zeeland is subtiel anders als je het voor de derde keer doet. Of eigenlijk is het leuke dat je steeds dingen meemaakt die je niet van te voren planned.

Mijn vliegreis begon met een ‘we have a problem with your seat, sir’. Overboekte vliegtuigen blijken dan ook in je voordeel te kunnen werken, score een gratis upgrade naar business class! Waar ik vorige keren steeds dagen nodig had om weer helemaal te ontvouwen na 24 uur opgepropt te zitten in een economy class vliegtuigstoel was ik dit keer fris en fruitig bij aankomst :)

Mijn doel dit keer is wandelen, wandelen en nog meer wandelen, dus de eerste anderhalve dag heb ik besteed aan voorbereidend shoppen en verzinnen welke wandelingen ik nu precies ga doen (last minute for the win). Ook heb ik dit keer een auto gehuurd in plaats van gekocht, en dit autotje heeft aangenaam veel krassen en deuken dus heel voorzichtig hoef ik er niet mee te zijn.

Mr Dent

Mr Dent

Gister ben ik van Christchurch naar Wanaka gereden zodat ik hier mijn eerste echte track kan gaan doen. De rit was goed te doen, het is echt heel gaaf om hier weer terug te zijn.

Lindis pass

Lindis pass

Neergestreken in de Matterhorn South Backpackers waar de traditie van het spelen van kaartspelletjes is hervat. Erg grappig om drie mensen uit Maleisie tegen te komen die super enthousiast werden toen ze Dixit zagen, ze kennen het spel daar ook! (Al konden sommigen de naam van het spel echt niet uitspreken). Het spel zelf zal ik onthouden als ‘Lost in Translation’, een van de omschrijvingen was ‘A movie about photography of New Zealand’, en daarmee werd dus de Lord of the Rings bedoeld.
The lost in translation crew

’s Avonds kwam ik ook nog een coole Canadese tegen waarmee ik de volgende ochtend een wandeling ben gaan doen om de zon te zien opkomen vanaf een berg in de buurt. En ik moet zeggen, dit is een erg erg goed begin van het wandelseizoen!
sunrise 1

sunrise moon

Hah! vandaag een testrun gedaan van ons spel-in-wording: een bordspel met interactie met een andere kamer waar een rollenspel plaatsvindt. We beperkten ons vandaag tot aleen het bordspel en de eer was aan Viking om onze zes dappere testspelers door het regeldoolhof te leidden. Ik had de taak om berichtjes te schrijven afkomstig van vijf virtuele snode rollenspelers.

Foto bord post playtest

Het was -uiteraard- een succes. Naast alle nuttige inzichten bleek het spel wederom nu al vermakelijk te zijn. Plus dat we weer veel geleerd hebben over hoe je bordspellen moet ontwikkelen. Zoals dat je meer playtests moet doen :)

Er ontstonden ook weer mooie situaties die we zelf niet voorzien hadden, zoals bijvoorbeeld dat beide KGB agenten ontslagen werden en toen als maniakale freelancers over het bord gingen zwerven. Dat was misschien wel gerelateerd aan het totale gebrek aan zelfbehoud waarmee onze spelers zich op alle problemen stortten. “Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Ik moet een kaartje trekken van de stapel “disfigurements”? Als dat alles is.” (Point taken, die disfigurements moeten heftiger, check!)

Daarnaast was er een behoorlijk verschil met onze vorige playtest. Er was een heel andere aanpak van de spelers, zowel in spelstrategie als in communicatiestijl met de (virtuele) rollenspelers. Wat dus weer aangeeft dat je meer playtests moet doen…

Foto berichten playtest

Maar het was ook gewoon ouderwets gezellig. En ik weet zeker dat het mede zo leuk was vanwege het enthousiasme van onze spelers. Waarvoor dank!

Doodspoor 4.0

Het is een goede traditie om na een larp -waarin je ’s avonds nog in de afterglow zat- de volgende dag al zure verhalen te vertellen aan alle homies die er niet bij waren om zo duidelijk te maken dat je dus eigenlijk wel een beetje te cool was voor dat feestje. Bij deze dus. Gelukkig waren er drank, coole NPCs en gave spelers om de pijn een beetje te verzachten.

De vrijheid om je een slag in de rondte te mcGuiveren in combinatie met soepele SL calls zijn natuurlijk een bare minimum om je als techie ook maar een beetje te kunnen vermaken. Maar zo jammer dat SL niet ook een team had klaarstaan om alles ter plekke van physreps te voorzien van hun kant. (Maar het was gelukkig niet zo erg als bij Unity.) En natuurlijk volstrekt dip dat we met onze remote controlled drones niet eens het hoofdplot konden oplossen…

Verder is het ronduit suf dat het regelsysteem je niet vertelt welke skills je hebt, laat staan welke skills er zijn. Daar moet je op de een of andere manier zelf dan maar achter zien te komen. Lekker hoor: blijk jij als enige nog te kunnen praten terwijl iedereen gemute is, heeft de eindbaas daarom specifieke instructies gehad om jouw als eerste te pakken. Voel je je maar mooi genaaid.

En ook de kwaliteit van NPCs was soms ver te zoeken. Ik vind dat als je als NPC een rol krijgt, dan moet je je daar aan houden. En als je bijvoorbeeld een zelfverzekerde verpleger of directrice van een psychiatrische inrichting als rol hebt, dan moet je niet halverwege het event doen alsof je geraakt bent door alles wat er gebeurd is. En dan een beetje te gaan emoplayen alsof je een speler bent, daar ben je niet voor aangenomen. Daar hebben we vrouwelijke spelers voor!

Image

Foto van Rick Boeve

Over hoofdplot gesproken: obvious ripoff is obvious. De enige reden waarom het dragelijk was, is omdat de plotwending: nu zit je in een psychiatrische inrichting deal with it, zich zo lekker op characterspel richt. Maar ik snap best dat het voor alle soldaattypes erg vervelend was dat hun speeltjes waren afgepakt en het dus bikkelen was om zonder doorgeladen nerfwapens te lunchen.

Maar de echte reden om naar Doodspoor te komen was natuurlijk de drank en het gezelschap na tijd uit. Samen dingen afkraken en glorie van oude poppetjes oprakelen. Het drankontmoedegingsbeleid van de locatie werd verder niet nageleefd en dus werd het nog best gezellig. Mijn sociale ontdekking was dat het ADHD trio + Brian een uitstekende groep is om je nacht mee af te sluiten. Ik kan dan ook niet wachten om Brians tips op het gebied van het versieren van vrouwen in de praktijk te brengen.

Al met al kun je het event waarschijnlijk als makkelijkst kan samenvatten als: Unity meets Extinction, maar dan met Ketelaars als speler. En wie weet zijn er ergens mensen te vinden dat kunnen waarderen. Heel misschien ben ik daar zelfs een van.

Aanvullend: als een van je beste vrienden dit leest en je vervolgens vraagt of je je wel vermaakt hebt, dan is de ironie blijkbaar niet overgekomen. Het zou jammer zijn als mensen op basis van mijn verhaal de verkeerde conclusies trekken en denken dat Doodspoor een slechte larp is. Dat is niet zo. Om een beetje in stijl van mijn super-nerdy personage te blijven, presenteer ik daarom de FAQ van deze blogpost:

F.A.Q.

Q: Maar wat vond je nou van Doodspoor?
A: Awesome.

Q: Meen je dat?
A: Ja dat meen ik serieus, ik heb me echt heel erg vermaakt! Ik heb me geen moment verveeld of dingen gedaan die stom waren, en er was heel veel leuks dat samen te vatten valt in: leuk plot, leuke setting, fijne refcalls en leuke mensen.

Q: Waarom dan zo’n negatieve blogpost?
A: Het was een beetje een running gag dat ik dit zou doen en ik wilde niet teleurstellen. Ik dacht dat het tussen de regels door wel duidelijk zou zijn, maar blijkbaar moet ik dus nog even werken aan hoe je digitale ironie overbrengt.

Q: Er waren vast wel dingen mis…
A: Tuurlijk, niets is perfect. Maar zo ongeveer alles dat ik aanhaal als nadeel is eigenlijk positief bedoeld. Ik hou van dit regelsysteem, ik hou van de vrijheid om te mcGuiveren, ik hou van de beperkingen die een plot oplegt en ik hou van de spelers en npcs met zulke geloofwaardige characterontwikkeling in zo’n korte tijd.

Q: Zou je mensen aanraden om Doodspoor eens te proberen?
A: Dat is persoonlijk, maar als het concept je aanspreekt dan ja. Laat je dan vooral niet tegenhouden door verhalen van anderen of uit het verleden. Aan de andere kant zou ik mensen afraden om naar Doodspoor te komen om soldaatje te spelen. Daar is het de larp niet voor.

Groenland

De herinneringen aan mijn vakantie in Groenland beginnen al langzaam te vervagen met al het larp geweld van de afgelopen en toekomstige weken. Hoog tijd voor die blogpost -zeker nu er foto’s zijn.

Fotooos! (Foto Linda)

Het plan was simpel: combineer een stapel ervaren hikers (Henco, Maaike, Martine, Sander en mijzelf) met Sien, die kayaktochten rond Groenland organiseert en wil uitbreiden naar wandeltochten. Voeg nog wat jong enthousiast bloed toe (Erik en Linda) en je hebt onze groep en onze vakantie in een notendop.

Uitzicht op ons startpunt. (Foto Martine)

Het vaste land van Groenland is grotendeels bedekt met een enorme een ijskap, (EDIT: ook niet bekend als de permafrost, thx Margot). Wij wandelden daarom over een eiland waar de temperatuur wat hoger lag (het heeft niet gevroren tijdens onze tocht) en de natuur wat gevarieerder. We werden met twee bootjes afgezet op het startpunt en vanaf dat moment hadden we tien dagen totdat onze helikopter vanaf het eindpunt zou vertrekken richting luchthaven.

Onze route

We waren erg benieuwd of het haalbaar was. Op papier leken de dagafstanden erg kort, maar het routeboekje voorspelde ‘difficult terrain’.

(Foto Martine)

Nou, dat hebben we gekregen :) Het kwam neer op een route zoeken door een landschap waar de eerste vijf dagen geen markeringen en geen pad waren, maar wel vele obstakels zoals velden met rotsblokken, heuvels en afgrondjes, puinhelling, sneeuwvelden waarvan we niet altijd konden overzien waar het water er onderdoor stroomde en zelfs een morenenveld (zijkant van een gletsjer). Zelf vond ik het klauteren erg gaaf en kreeg hier energie van, maar het bleek dat niet onze hele groep even blij was met alle rotsvelden en puinhellingen.

Spot iemand die extra energie heeft gekregen. (Foto Martine)

De eerste dagen van de tocht waren het zwaarst qua terrein, en waarschijnlijk mede hierdoor hadden we op de tweede avond onze eerste groepsaanvaring te pakken. De Beun himself heeft me ooit uitgelegd dat een conflict aan het begin van de reis goed is voor het groepsproces en dat bleek hier duidelijk van toepassing. We hebben besloten hoe we ervoor gingen zorgen dat iedereen het eens was met het proces van groepsbeslissingen (zelfs als de beslissing zelf niet unaniem hoefde te zijn). En daarna verliep de rest van de tocht zonder noemenswaardige conflicten. En de initiele aanvaring was voor mijzelf een goed moment om alle inzichten uit Nonviolent Communication eens in de praktijk te brengen. Viel niet tegen ;) Oh en mijn kookgroep was brilliant. Henco en Maaike zijn echt de meest relaxte mensen om mee op vakantie te gaan. Geniaal!

(Foto Martine)

In de dagen daarna was het vooral spannend of we het zouden gaan halen. Onze ETA voor het eindpunt kroop langzaam de goede kant op, en uiteindelijk hebben we besloten om de doorsteek te riskeren. Er waren alternatieven in de vorm van ons door een boot te laten oppikken aan de noordkant van het eiland. Maar dat hadden we dan ter plekke met onze sateliettelefoon moeten regelen, verre van ideaal. Het bleek een gok die goed uitpakte, de lastigheid van het terrein nam af en op sommige stukken haalde we duizelingwekkende snelheden van rond de 4 km / uur. (Vergelijk dat met de minder dan 1 km per uur van de eerste dagen.)

Kornuiten bewonderen een gletsjer tijdens een avondwandeling. (Foto Martine)

Het landschap was eigenlijk al vanaf het begin af aan mooi te noemen. Ruig, alpien, maar dan op zee-niveau met de occasional ijsschots en altijd minstens drie gletsjers op de achtergrond om Henco tevreden te houden. Maar vanaf de tweede dag begon het serieus spectaculair te worden. Grote uitgesleten steenplaten waar je overheen loopt, schitterende uitzichten over de meren, alle kleuren mos, heide, veel bloemen en mistflarden om het geheel af te maken. Nou ja, de foto’s spreken voor zich.


(Fotos Martine)

En ook het lopen zelf was gaaaf. Voor het eerst had ik getrained voor een wandeltocht vanwege het vooruitzicht van eten voor tien dagen meetillen. En dat betaalde zich uit, het was allemaal prima te doen. En wat het zo leuk maakte was dat er legio terreinpuzzeltjes waren. Beekjes die overgestoken moesten worden, en waarvoor een goede plek gezocht moest worden. Sneeuwveldjes om te onderzoeken op beloopbaarheid. En scouten naar de ideale route. En dat allemaal in goed gezelschap. Ik geloof dat we Sien (lichtelijk) ongelukkig gemaakt hebben met onze eindeloze gekwebbel en slechte grappen, maar ik werd er in ieder geval erg blij van.

(Foto Martine)

Tegen het einde bleek dat de tocht toch zijn tol aan het eisen was. Een oververmoeide en een zieke zorgden ervoor dat we uiteindelijk met slechts minimale speling de helikopter gehaald hebben. Eind goed al goed natuurlijk, maar een volgende keer wil ik iets meer reserve hebben. Maar de tocht als geheel was natuurlijk een groot succes. Geniaal terrein, mooi weer (slechte een paar dagen regen) en goed gezelschap.

(Foto Linda)

En je hebt wellicht gehoord dat ijsberen kunnen rondlopen op Groenland. Dat klopt, maar die zijn we niet tegengekomen. In plaats daarvan hebben we oorlog gevoerd met een veel kwaadaardige diersoort: de vlieg. Ze waren in zulke grote getalen aanwezig dat het soms gewoon lastig was om je avondeten op te eten. Of om te lopen zonder ze in te ademen. Wind was onze vriend, en als die er niet was, dan moest je die zelf maar maken door rond te lopen. Dat maakte sommige diners dus een byzondere aangelegenheid. Nu hadden sommige groepsgenoten een muggen hoofdnetje meegenomen, maar helaas had mijn kookgroep die memo gemist dus moesten we het zonder stellen. En geef toe: het staat ook eigenlijk niet.

(Foto Martine)

Foto’s zijn van Linda van den Berg en Martine Sprangers (Sprangers Fotografie).