Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for november, 2010

Larp review: Unity

GOODMORNING CITIZENS. THIS IS OSCAR. WE KINDLY REQUEST YOU TO HAVE A NICE AND PRODUCTIVE DAY.

Unity is een larp die zo ontzettend niet lijkt op andere larps -op zo veel vlakken- dat het lastig is om een consistent verhaal op te hangen. Cosmic Chaos was de titel van aflevering drie, en chaos it was!

Foto: Ork Fotografie.

Ik had goede verhalen over de aankleding gehoord, en er was veel gaafs te zien op foto’s van voorgaande keren. En om een space opera setting, of specifieker een ruimtestation strak weer te geven, heb je veel props, zeeen van tijd en een stevige groep mensen nodig. Daarnaast: sci-fi larp is aanzienlijk minder volwassen dan fantasy larp, dus om het enigsinds gebalanceerd te krijgen, moet je veel afbakenen en weglaten.

<Needle scratch>

Dat is Unity dus niet. Het is niet eens een harde sci-fi setting, maar meer Warhammer 40K achtig, oftewel: high-fantasy in de toekomst. Nanobots versus bloedmagie, steampowered robots, hackers wiens ziel letterlijk het net op gaat en duivels die de portalen voor je openen. Wat mij betreft: lariekoek in lollievorm.

Foto: Ork Fotografie.

Wat Unity wel is, is een verzameling van gave shit die met ductape bij aan elkaar wordt gehouden. Dat geldt zowel voor de aankleding als de settingconsistentie. En omdat het toch zo’n rommeltje is, wordt dat onderdeel van de ervaring. Ik moest er even aan wennen, maar de letterlijke troep in de ‘main hall’ helpt op een gegeven moment om minder last van de gaten te hebben. En de gave shit is ook wel erg gaaf!

Foto: Ork Fotografie.

Allereerst en eenzaam bovenaan staan CosmicNet en Oscar. OSCAR is het besturingsprogramma van het ruimtestation. Met een synthetische stem kondigt OSCAR binnenkomende portalen een ruimteschepen aan. Of minder reguliere zaken als inkomende piraten, stralingslekken en falende airlocks. En met OSCAR komt het ruimtestation daadwerkelijk tot leven. Het riedeltje dat voorafgaat aan een aankondiging van OSCAR zorgt dat de hele zaal stilvalt om te horen wat er aan de hand is. En als de sirenes zwaaien en de alarmen loeien, dan weet je dat het goed mis is. OSCAR is the shizzle. Zelf zien? Er is een geniaal filmpje gemaakt vanuit het standpunt van OSCAR.

http://sinne.nu/oscar/

Het CosmicNet is het internet van de toekomst, en via een van de vele laptops lees je hier IC de nieuwsfeeds, bestel je items, scan je bounties en regel je geldzaken. Al het geld op Unity is virtueel, dus als je iets koopt, loop je samen naar een terminal om het over te maken. Dit keer ging het nog een stapje verder, en kon je je geld op een usb sticks zetten. Dit alles zeer fraai vormgegeven, en ook nog naadloos gekoppeld aan acties in de echte wereld. Als OSCAR je vertelt dat hij reboot, gaan niet alleen de lichten uit, maar zie je simultaan ook alle terminals rebooten. Goed voor de immersie. Epic werd het toen de duistere tegenstander van de Unity OSCAR overnam om zijn zegje te doen. (Gaaf bericht, nu eens geen satanische muhaha). Toen ik later het net op ging, flitsten er ineens fragmenten uit de speech voorbij, dwars over mijn sessie heen. Scary en superonverwachts.

Dan is er de setting. Hoewel ik geen fan ben van het high-fantasy gedeelte ervan, hebben ze daarmee wel een byzonder donkere en fraaie wereld gecreeerd. De “Unity” zelf is een interstellaire grootmacht met aan het hoofd de Keizer. Lang leve de Keizer! Een defacto dictatuur met nazi achtige trekjes. Het knappe is dat dit fraai beklemmend is zonder spelers hun vrijheid te ontnemen. Bij aankomst op het station moet je je registreren bij BISCUIT, de bureaucratische motor van de Unity. Ze hebben een kantoortje in een hoekje van het station, en zelfs het meest arrogante en dissidente personage zal uiteindelijk vrijwillig in de rij gaan staan. Iedereen die openlijk tegen de Keizer is krijgt een enkeltje airlock, dus je zult er gewoon aan moeten geloven. Ook de onderverdeling in citizens en non-citizens is een gaaf klassenverschil dat veel spel oplevert. En hoewel je erg moe wordt van het eeuwige “Lang leve de Keizer!” durft niemand zich echt aan te onttrekken. Veel settings kunnen jaloers zijn op hoe goed het hier werkt.

Foto: Ork Fotografie.

Het plot: 9/10. En hoe meer ik over het plot nadenk, hoe mooier ik het vind. Unity is de Babylon 5 onder de sci-fi series. Geen saai Star Trek gedoe, maar een vijf gangenmenu van een wereld die naar de tering gaat. In het kort: het speelt op een ruimtestation aan de rand van de beschaving. De Unity blijkt onder aanval, en we horen dat de thuiswereld wordt weggevaagd. Je kon letterlijk een speld horen vallen toen OSCAR dat bericht over de PA gooide. Paniek! Leeft de keizer nog? Wie heeft dit gedaan? Welke informatie kun je vertrouwen?

THIS IS OSCAR. ALERT. A BOMB HAS BEEN DETECTED IN THE HYDROPHONICS GARDEN.

Nou eigenlijk kun je helemaal geen informatie vertrouwen, en dat is goed voor de spanning. Op het CosmicNet verschijnen zowel pro als anti Unity berichten, en je vermoedt dat beiden leugens zijn. Niemand weet echt hoe de Unity werkt, wie of wat de Keizer nu precies is, of hoe lang de Unity eigenlijk al bestaat. Dat is een van de andere krachten van Unity als wereld. Overal (en echt overal) is mystiek te vinden. Mede vanwege het high-fantasy gegeven, zijn er in ieder (vak)gebied grenzen te verkennen en zaken die je niet snapt. Of je nu hacker bent en geconfronteerd wordt met natuurgeesten op het CosmicNet, Engineer bent en met -al dan niet magisch- intelligente robots kunt spelen, of corporate suit bent en probeert uit te vinden wie de macht nu echt in handen heeft. Oh, en what’s up met duivels en portalen!

Foto: Ork Fotografie.

In de praktijk zijn de spelers ingedeeld in een aantal klassen zoals engineers, medics, corporates en bewaking. Dit omdat je een baan moet hebben om op het station te mogen blijven. Aan de andere kant biedt het spelsysteem veel vrijheid en heb je maar een deel van je punten nodig om te kwalificeren voor een baan. En daarbovenop kun je extra punten krijgen voor disadvantages (GURPS stijl). Sommige disadvantages zijn hilarisch en bron voor veel spel, zo heb ik mooi spel gehad met mijn Megalomanie. Het spel kent ook sanity points en die kunnen heel hard gaan. Bijna alle vormen van magie maar ook hacken of gewoon nare shit meemaken kost je klauwen met sanity. En dus hebben de psychiaters ook wat te doen.

THIS IS OSCAR. NOTIFICATION. BOMB THREAT HAS BEEN RESOLVED. BOMB HAS EXPLODED.

Tja, er zijn ook drawbacks. Zoals gezegd heeft stichting Studio Apocalypse niet de resources om een kamphuis echt om te toveren tot een space station. Er hangen dus nog boerenwerktuigen aan de wand, overdag kan je door een raam buiten kijken, en alleen als je in de eerdergenoemde puinzooi staat, valt het niet op. Echt pijnlijk werd het toen we in een klein ruimtescheepje “naar buiten gingen”. Het verviel in tabletoppen.

Kostuums varieren nogal. Sommige spelers (en NPCs) stoppen er erg veel moeite in, terwijl anderen genoegen nemen met camo’s, een zwarte leren jas of zelfs een blauwe spijkerbroek *ugh*!

Zo kan het ook. Foto: Ork Fotografie.

En er was het “eigenlijk zit ik achter mijn laptop, maar als hacker had ik een special in een andere ruimte” effect. Te veel handen in de lucht dus. Er stond wel iets onverwachts tegenover: het uitspelen van een aantal skills doe je middels minigames. Zo gaat het kraken van electronisch sloten met Ministek (I kid you not!) en hebben de hackers hun eigen magic variant (met oude 3.5 inch disks plaats van speelkaarten). Geinig. Er zijn de gebruikelijke blueprints en kaartjes voor grondstoffen, en hoewel ik er niet mee gespeeld heb, zag het er goed uit. De economie leeft als een tierelier, daar kan iedere larp jaloers op zijn.

Foto: Ork Fotografie.

Mijn eigen spel liep wisselend. Gegeven de setting bleek het lastig voor mij als arrogante premiejager om genoeg te infiltreren om gezochte mensen op te sporen. En mijn mede bountyhunters en ik integreerden maar matig, dus de opdeling in beroepsgroepen -waar ik fan van ben- werkte tegen mij. Maar buiten mijn beroep om heb ik me prima vermaakt zowel met hoofdplot, klein spel en onzin met Wouter de lowlife. Ik had twee keer een dit ga ik zeker niet overleven, ah what the hell, go go go! ervaring, en die heb ik niet zo vaak :) Voor volgende keer zou een ander personage wel eens slim kunnen zijn.

Unity heeft mijn hart gestolen, dat mag duidelijk zijn. Ik ben bereid om veel door de vingers te zien als je er zo veel meer voor terugkrijgt! En ik ben niet de enige die er zo over denkt. Unity heeft een inschrijfsysteem in twee fasen, een wachtlijst en bovenal een groep erg loyale spelers. Veel succes dus om jezelf naar binnen te lullen.

http://studioapocalypse.nl/

Read Full Post »

Minecraft

Wow, het is al weer jaren geleden sinds ik het licht heb zien worden vanwege een computerspelletje. Vanacht heb ik dat weer eens laten gebeuren. Beviel goed :) De boosdoener in kwestie is Minecraft. Een spel dat nog niet eens af is (huidige versie is een alfa release) en waarmee de maker al vijf miljoen euro heeft opgehaald… De spelletjesontwikkelaars droom!

Wat Minecraft zo goed maakt is dat het je blijft verbazen. Er is zo veel leuks te beleven. De random wereldgenerator is fenomenaal, zie de plaatjes. Nog nooit heb ik in zulke realistische virtuele werelden rondgezworven. Je kunt verkennen, je weg zoeken door bergen, verdwalen en op basis van de zon navigeren. Hoe cool is dat? En dan heb ik het nog niet over het gevoel van hoogtevrees dat je krijgt als je langs afgronden navigeert…

Dan is er het mining en crafting gedeelte waarin je langzaam steeds complexere dingen kan maken. Leuk, maar wat veel gaver is, is dat je geinspireerd wordt om er zelf coole dingen mee te maken. Een hoog Lego gehalte dus.


En dan komen de monsters. ’s Nachts wordt de wereld onveilig gemaakt door zombies en ander geteisem. Als het spel begint, moet je als de sodemieter een schuilplaats bouwen om veilig te zijn. Later in het spel heb je er weinig last van… totdat ze je verrassen.

Al met al is het de 10 euro meer dan waard. De graphics lijken crappy en 19e eeuws, maar leveren meer realisme op dan menigeen met de hand gebouwde wereld.

http://www.minecraft.net/ (negeer de onzinnige video op deze pagina)

Mocht je geinteresseerd zijn: bekijk eerst een paar tutorial video’s op youtube die je uitleggen hoe het spel werkt en of het wat voor je is. Bijvoorbeeld deze. En als je dan nog steeds geinteresseerd bent zul je toch moeten dokken. De (gratis) classic versie is alleen de GUI, maar niet het spel. Je wilt de alfa versie spelen.

Enjoy!

Read Full Post »

Larp experimenten

Dit jaar staat in het teken van de larp experimenten. Niet alleen die van mijzelf (Dela special in de Ardennen, Apollyon en Het Eiland), maar ook van experimentele Larps. In de trand van Exit dus. Twee stuks welteverstaan, en beide met een setting waarvan ik normaliter zeg: nee dank je, ik maak er net een uit. Puur vanwege de goede ervaring met de organisatoren ben ik toch de uitdaging aangegaan.

De eerste, Dead Fox Junction, is alweer een tijdje terug. Ik heb er zelfs een blogpost voor getypt, maar mijn pc at mijn bestand op, en het is er niet van gekomen om het opnieuw te typen. Nu dus revanche door een snelle recap te geven.

Foto: Ork Fotografie. link naar meer

Dead Fox was een larp waarbij er geen noemenswaardige NPCs waren, en er al helemaal geen plot via de NPCs werd gespeeld. Alle characters waren vantevoren in detail uitgewerkt en publiek, wat veel bijdroeg aan het gevoel dat je al jaren met dit clubje in een dorp woont. Klik hier om te zien wat ik bedoel.

Ook waren alle personages voorzien van ‘pointers’ oftewel: script. Hierdoor werd velerlei interactie tussen de spelers vooraf op gang -of op scherp- gezet, en was het vanaf moment een spannend zonder dat daar externe crises voor nodig waren. Gaaf! En ik heb zelden in zo’n realistische wereld gespeeld, het was een genot. Experiment geslaagd, en EE maakt haar reputatie weer eens waar, 10/10!

Foto: Ork Fotografie. link naar meer

(Om de lofzang af te maken: de Melody Ranch rules!)

Nr twee was Taboe. Georganiseerd door vrienden van Dela mocht ik deze niet missen. En ik heb er ook zeker geen spijt van. Prehistorische stammen (en dan dus ook echt steentijd) die aan elkaar snuffelen, elkaar vervloeken en uiteindelijk elkaar overhoop steken. Taboe bracht de mystiek en angst terug naar mensen die al jaren moeilijke en gevaarlijke characters op de Vortex spelen. Het was weer eens oprecht spannend om door een donker bos te lopen, een kamp van anderen te besluipen en bespioneren. Zelfs op zaterdagavond ben ik me nog rot geschrokken van twee spelers die me verrasten in het donkere bos. Ook was er een ritueel waar ik me kon uitleven als bezeten persoon met een bak rouwe lever in een cirkel van vuur. Lekker!
Foto: I.c.e Motion link naar meer

Omdat ik Taboe niet als speler maar als spelleider heb beleefd, maakte dat de ervaring minder heftig. Ik wist al veel van wat er ging komen. En onopvallend reffen van de mystiek van Taboe bleek een grotere uitdaging dan ik had verwacht. Maar nog steeds was het een geslaagd experiment, met spelers die hongeren naar meer.

Als bonus hadden we Maarten (I.c.e Motion) op bezoek, dus de plaatjes zijn om op te eten.

Foto: I.c.e Motion link naar meer

Wat de larps gemeen hadden was dat ze allebei geen noemenswaardig spelsysteem hadden. Dead Fox vatte het samen met “doe iets gaafs en we geloven het wel”. Bij Taboe was het motto “speel uit wat jij realistisch vind”. Mijn conclusie is dat het prima werkt zo lang je geen moeilijke gevechten met harnas en magie hebt. Bij Dead Fox was het dus ideaal. Bij Taboe was er wel degelijk magie (die van shamanen) en het motto was: het werkt als je character er in gelooft. Dit werkte redelijk tot goed. Ook zijn er vrij veel spelers over de kling gejaagd, en ook hier was het gebrek aan regels geen noemenswaardig probleem.

Het grote voordeel van het niet hebben van een regelsysteem of plot dat gedragen wordt door NPCs is dat je daardoor niet uit je spel gehaald wordt. Nu speelden er behoorlijk ervaren spelers mee op beide larps (elitaire clubjes? Ja en nee.) dus je zou kunnen denken dat het effect minder dan bij nieuwere spelers. Maar waar het bij larp om gaat is immersie. Dead Fox bracht als belangrijkste interessante interactie tussen spelers als leidraad voor een larp. Taboe’s grootste kracht was dat de schaduwen in het bos weer tot leven kwamen.

Foto: I.c.e Motion link naar meer

Vanuit mijn perspectief lijkt de larpwereld bezig om zichzelf te vernieuwen en verbeteren. Gedreven door een grotere groep ervaren en enthousiaste spelers wordt het iedere keer net iets beter. En niet alleen kleine clubjes. Ook bij grote events als VA worden er stappen vooruit gemaakt. (Voor mij blijft VA bij uitstek het event om terug te geven wat je op andere events geleerd hebt.)

Op dus naar de volgende experimenten. Dit jaar sluit ik af met Unity, mijn eerste harde scifi larp. En als alles lukt, beginnen we komend jaar in de grotten.

Read Full Post »