Feeds:
Berichten
Reacties

Hah! vandaag een testrun gedaan van ons spel-in-wording: een bordspel met interactie met een andere kamer waar een rollenspel plaatsvindt. We beperkten ons vandaag tot aleen het bordspel en de eer was aan Viking om onze zes dappere testspelers door het regeldoolhof te leidden. Ik had de taak om berichtjes te schrijven afkomstig van vijf virtuele snode rollenspelers.

Foto bord post playtest

Het was -uiteraard- een succes. Naast alle nuttige inzichten bleek het spel wederom nu al vermakelijk te zijn. Plus dat we weer veel geleerd hebben over hoe je bordspellen moet ontwikkelen. Zoals dat je meer playtests moet doen :)

Er ontstonden ook weer mooie situaties die we zelf niet voorzien hadden, zoals bijvoorbeeld dat beide KGB agenten ontslagen werden en toen als maniakale freelancers over het bord gingen zwerven. Dat was misschien wel gerelateerd aan het totale gebrek aan zelfbehoud waarmee onze spelers zich op alle problemen stortten. “Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Ik moet een kaartje trekken van de stapel “disfigurements”? Als dat alles is.” (Point taken, die disfigurements moeten heftiger, check!)

Daarnaast was er een behoorlijk verschil met onze vorige playtest. Er was een heel andere aanpak van de spelers, zowel in spelstrategie als in communicatiestijl met de (virtuele) rollenspelers. Wat dus weer aangeeft dat je meer playtests moet doen…

Foto berichten playtest

Maar het was ook gewoon ouderwets gezellig. En ik weet zeker dat het mede zo leuk was vanwege het enthousiasme van onze spelers. Waarvoor dank!

Doodspoor 4.0

Het is een goede traditie om na een larp -waarin je ‘s avonds nog in de afterglow zat- de volgende dag al zure verhalen te vertellen aan alle homies die er niet bij waren om zo duidelijk te maken dat je dus eigenlijk wel een beetje te cool was voor dat feestje. Bij deze dus. Gelukkig waren er drank, coole NPCs en gave spelers om de pijn een beetje te verzachten.

De vrijheid om je een slag in de rondte te mcGuiveren in combinatie met soepele SL calls zijn natuurlijk een bare minimum om je als techie ook maar een beetje te kunnen vermaken. Maar zo jammer dat SL niet ook een team had klaarstaan om alles ter plekke van physreps te voorzien van hun kant. (Maar het was gelukkig niet zo erg als bij Unity.) En natuurlijk volstrekt dip dat we met onze remote controlled drones niet eens het hoofdplot konden oplossen…

Verder is het ronduit suf dat het regelsysteem je niet vertelt welke skills je hebt, laat staan welke skills er zijn. Daar moet je op de een of andere manier zelf dan maar achter zien te komen. Lekker hoor: blijk jij als enige nog te kunnen praten terwijl iedereen gemute is, heeft de eindbaas daarom specifieke instructies gehad om jouw als eerste te pakken. Voel je je maar mooi genaaid.

En ook de kwaliteit van NPCs was soms ver te zoeken. Ik vind dat als je als NPC een rol krijgt, dan moet je je daar aan houden. En als je bijvoorbeeld een zelfverzekerde verpleger of directrice van een psychiatrische inrichting als rol hebt, dan moet je niet halverwege het event doen alsof je geraakt bent door alles wat er gebeurd is. En dan een beetje te gaan emoplayen alsof je een speler bent, daar ben je niet voor aangenomen. Daar hebben we vrouwelijke spelers voor!

Image

Foto van Rick Boeve

Over hoofdplot gesproken: obvious ripoff is obvious. De enige reden waarom het dragelijk was, is omdat de plotwending: nu zit je in een psychiatrische inrichting deal with it, zich zo lekker op characterspel richt. Maar ik snap best dat het voor alle soldaattypes erg vervelend was dat hun speeltjes waren afgepakt en het dus bikkelen was om zonder doorgeladen nerfwapens te lunchen.

Maar de echte reden om naar Doodspoor te komen was natuurlijk de drank en het gezelschap na tijd uit. Samen dingen afkraken en glorie van oude poppetjes oprakelen. Het drankontmoedegingsbeleid van de locatie werd verder niet nageleefd en dus werd het nog best gezellig. Mijn sociale ontdekking was dat het ADHD trio + Brian een uitstekende groep is om je nacht mee af te sluiten. Ik kan dan ook niet wachten om Brians tips op het gebied van het versieren van vrouwen in de praktijk te brengen.

Al met al kun je het event waarschijnlijk als makkelijkst kan samenvatten als: Unity meets Extinction, maar dan met Ketelaars als speler. En wie weet zijn er ergens mensen te vinden dat kunnen waarderen. Heel misschien ben ik daar zelfs een van.

Aanvullend: als een van je beste vrienden dit leest en je vervolgens vraagt of je je wel vermaakt hebt, dan is de ironie blijkbaar niet overgekomen. Het zou jammer zijn als mensen op basis van mijn verhaal de verkeerde conclusies trekken en denken dat Doodspoor een slechte larp is. Dat is niet zo. Om een beetje in stijl van mijn super-nerdy personage te blijven, presenteer ik daarom de FAQ van deze blogpost:

F.A.Q.

Q: Maar wat vond je nou van Doodspoor?
A: Awesome.

Q: Meen je dat?
A: Ja dat meen ik serieus, ik heb me echt heel erg vermaakt! Ik heb me geen moment verveeld of dingen gedaan die stom waren, en er was heel veel leuks dat samen te vatten valt in: leuk plot, leuke setting, fijne refcalls en leuke mensen.

Q: Waarom dan zo’n negatieve blogpost?
A: Het was een beetje een running gag dat ik dit zou doen en ik wilde niet teleurstellen. Ik dacht dat het tussen de regels door wel duidelijk zou zijn, maar blijkbaar moet ik dus nog even werken aan hoe je digitale ironie overbrengt.

Q: Er waren vast wel dingen mis…
A: Tuurlijk, niets is perfect. Maar zo ongeveer alles dat ik aanhaal als nadeel is eigenlijk positief bedoeld. Ik hou van dit regelsysteem, ik hou van de vrijheid om te mcGuiveren, ik hou van de beperkingen die een plot oplegt en ik hou van de spelers en npcs met zulke geloofwaardige characterontwikkeling in zo’n korte tijd.

Q: Zou je mensen aanraden om Doodspoor eens te proberen?
A: Dat is persoonlijk, maar als het concept je aanspreekt dan ja. Laat je dan vooral niet tegenhouden door verhalen van anderen of uit het verleden. Aan de andere kant zou ik mensen afraden om naar Doodspoor te komen om soldaatje te spelen. Daar is het de larp niet voor.

Groenland

De herinneringen aan mijn vakantie in Groenland beginnen al langzaam te vervagen met al het larp geweld van de afgelopen en toekomstige weken. Hoog tijd voor die blogpost -zeker nu er foto’s zijn.

Fotooos! (Foto Linda)

Het plan was simpel: combineer een stapel ervaren hikers (Henco, Maaike, Martine, Sander en mijzelf) met Sien, die kayaktochten rond Groenland organiseert en wil uitbreiden naar wandeltochten. Voeg nog wat jong enthousiast bloed toe (Erik en Linda) en je hebt onze groep en onze vakantie in een notendop.

Uitzicht op ons startpunt. (Foto Martine)

Het vaste land van Groenland is grotendeels bedekt met een enorme een ijskap, (EDIT: ook niet bekend als de permafrost, thx Margot). Wij wandelden daarom over een eiland waar de temperatuur wat hoger lag (het heeft niet gevroren tijdens onze tocht) en de natuur wat gevarieerder. We werden met twee bootjes afgezet op het startpunt en vanaf dat moment hadden we tien dagen totdat onze helikopter vanaf het eindpunt zou vertrekken richting luchthaven.

Onze route

We waren erg benieuwd of het haalbaar was. Op papier leken de dagafstanden erg kort, maar het routeboekje voorspelde ‘difficult terrain’.

(Foto Martine)

Nou, dat hebben we gekregen :) Het kwam neer op een route zoeken door een landschap waar de eerste vijf dagen geen markeringen en geen pad waren, maar wel vele obstakels zoals velden met rotsblokken, heuvels en afgrondjes, puinhelling, sneeuwvelden waarvan we niet altijd konden overzien waar het water er onderdoor stroomde en zelfs een morenenveld (zijkant van een gletsjer). Zelf vond ik het klauteren erg gaaf en kreeg hier energie van, maar het bleek dat niet onze hele groep even blij was met alle rotsvelden en puinhellingen.

Spot iemand die extra energie heeft gekregen. (Foto Martine)

De eerste dagen van de tocht waren het zwaarst qua terrein, en waarschijnlijk mede hierdoor hadden we op de tweede avond onze eerste groepsaanvaring te pakken. De Beun himself heeft me ooit uitgelegd dat een conflict aan het begin van de reis goed is voor het groepsproces en dat bleek hier duidelijk van toepassing. We hebben besloten hoe we ervoor gingen zorgen dat iedereen het eens was met het proces van groepsbeslissingen (zelfs als de beslissing zelf niet unaniem hoefde te zijn). En daarna verliep de rest van de tocht zonder noemenswaardige conflicten. En de initiele aanvaring was voor mijzelf een goed moment om alle inzichten uit Nonviolent Communication eens in de praktijk te brengen. Viel niet tegen ;) Oh en mijn kookgroep was brilliant. Henco en Maaike zijn echt de meest relaxte mensen om mee op vakantie te gaan. Geniaal!

(Foto Martine)

In de dagen daarna was het vooral spannend of we het zouden gaan halen. Onze ETA voor het eindpunt kroop langzaam de goede kant op, en uiteindelijk hebben we besloten om de doorsteek te riskeren. Er waren alternatieven in de vorm van ons door een boot te laten oppikken aan de noordkant van het eiland. Maar dat hadden we dan ter plekke met onze sateliettelefoon moeten regelen, verre van ideaal. Het bleek een gok die goed uitpakte, de lastigheid van het terrein nam af en op sommige stukken haalde we duizelingwekkende snelheden van rond de 4 km / uur. (Vergelijk dat met de minder dan 1 km per uur van de eerste dagen.)

Kornuiten bewonderen een gletsjer tijdens een avondwandeling. (Foto Martine)

Het landschap was eigenlijk al vanaf het begin af aan mooi te noemen. Ruig, alpien, maar dan op zee-niveau met de occasional ijsschots en altijd minstens drie gletsjers op de achtergrond om Henco tevreden te houden. Maar vanaf de tweede dag begon het serieus spectaculair te worden. Grote uitgesleten steenplaten waar je overheen loopt, schitterende uitzichten over de meren, alle kleuren mos, heide, veel bloemen en mistflarden om het geheel af te maken. Nou ja, de foto’s spreken voor zich.


(Fotos Martine)

En ook het lopen zelf was gaaaf. Voor het eerst had ik getrained voor een wandeltocht vanwege het vooruitzicht van eten voor tien dagen meetillen. En dat betaalde zich uit, het was allemaal prima te doen. En wat het zo leuk maakte was dat er legio terreinpuzzeltjes waren. Beekjes die overgestoken moesten worden, en waarvoor een goede plek gezocht moest worden. Sneeuwveldjes om te onderzoeken op beloopbaarheid. En scouten naar de ideale route. En dat allemaal in goed gezelschap. Ik geloof dat we Sien (lichtelijk) ongelukkig gemaakt hebben met onze eindeloze gekwebbel en slechte grappen, maar ik werd er in ieder geval erg blij van.

(Foto Martine)

Tegen het einde bleek dat de tocht toch zijn tol aan het eisen was. Een oververmoeide en een zieke zorgden ervoor dat we uiteindelijk met slechts minimale speling de helikopter gehaald hebben. Eind goed al goed natuurlijk, maar een volgende keer wil ik iets meer reserve hebben. Maar de tocht als geheel was natuurlijk een groot succes. Geniaal terrein, mooi weer (slechte een paar dagen regen) en goed gezelschap.

(Foto Linda)

En je hebt wellicht gehoord dat ijsberen kunnen rondlopen op Groenland. Dat klopt, maar die zijn we niet tegengekomen. In plaats daarvan hebben we oorlog gevoerd met een veel kwaadaardige diersoort: de vlieg. Ze waren in zulke grote getalen aanwezig dat het soms gewoon lastig was om je avondeten op te eten. Of om te lopen zonder ze in te ademen. Wind was onze vriend, en als die er niet was, dan moest je die zelf maar maken door rond te lopen. Dat maakte sommige diners dus een byzondere aangelegenheid. Nu hadden sommige groepsgenoten een muggen hoofdnetje meegenomen, maar helaas had mijn kookgroep die memo gemist dus moesten we het zonder stellen. En geef toe: het staat ook eigenlijk niet.

(Foto Martine)

Foto’s zijn van Linda van den Berg en Martine Sprangers (Sprangers Fotografie).

Ha Groenland,

mooie plek! Ik ben net terug van een tiendaagse trektocht over het idyllische Groenlandse eiland Ammassalik. Geniaal wandelen zonder pad of wegwijzer (de eerste zes dagen tenminste). En campeerplekken die foto’s opleveren die zo allemaal in de Bever catalogus kunnen!

Helaas moet ik nog even wachten op de foto’s. Er waren niet minder dan twee amateur en een professionele fotograaf mee, dus ik heb me beperkt tot een paar kiekjes met mijn telefoon. Zodra er meer foto’s zijn, zal ik een iets uitgebreidere post maken.

Maar een van de dingen die erg geinig waren, was het effect dat ik op wandeltochten altijd bere-veel inspiratie krijg voor mijn creatieve projecten. Menig spelidee heb ik bedacht en uitgewerkt op wandeltochten. Het is voor mij een teken dat mijn hoofd leeg is van de sleur van alle dag als ik hier inspiratie voor krijg. Een goed teken dus.

Maar nu wil het feit dat Sander mee was op deze vakantie, en ik de fout maakte om hem mijn spelconcept voor te leggen. Onderdeel van zijn werk is het uitwerken van ideeen tot volwaardige thema’s (of hoe hij het ook noemt) en toen ik hem vroeg of hij nog inspiratie had voor de setting en het achtergrondverhaal van mijn spelidee, bleek hij niet meer te stoppen. Het was een dankbaar gespreksonderwerp voor tijdens het lopen, en op de laatste avond heb ik zo waar alle ideeen uitgewerkt tot het skelet van een story arc (verhaal-boog klinkt zo raar, wat zou de nederlandse kreet hiervoor zijn?).

Het leuke is dat ik afgelopen winter al begonnen was aan het spel (Dark Mines) en er al een speelbare mini-versie is. Ik heb toen zelfs al een paar blogposts gemaakt over het ontwikkelen ervan, omdat het toen zo lekker liep. Die heb ik nooit online gezet, dus bij deze: voor wie geinteresseerd is in een redelijk technische verhaal over spelontwikkeling in Java: Dark Mines blog (Engels).

Voor nu eindig ik met een plaatje van mijn telefoon, een eilandje op een dag dat het mistig was.

Paja Dahni

“Moe, ontspannen en vooral voldaan zit ik achter mijn PC na een byzonder geslaagde Moots 2.” Zo ben ik ooit begonnen aan een blogpost over Moots 2. Inmiddels is het al ‘iets’ later, maar inmiddels zijn er ook foto’s beschikbaar. Een blogpost zonder foto’s is te saai, dus hierbij alsnog mijn relaas over een evenement uit oktober. Met kiekjes.

De koning der VA fotomomenten deed zijn ding! Foto van I.C.E. Motion

Het event was speciaal omdat onze ex Kinderen van Dela groep een nieuwe cultuur had bekokstoofd, en dat met zo veel enthousiasme was opgepakt dat ik al een weekje of twee gestopt was met de storvloed van forumposts bij te houden voor wat er nu weer voor nieuwe cultuurdingetjes bij verzonnen waren. Ik ging het nog wel zien, en dat bleek een prima strategie.

De Moots zelf was koud en droog, een prima bodem om een geniale cultuurpizza op te bakken. Absoluut vanaf moment nul leefde een nieuwverzonnen cultuur op alsof het we er al events mee spelen. Natuurlijk zat het tjokvol versprekingen, glasharde fouten en gesprekken in de trand van: was dat vierde kind van ons nou zielloos of niet? Maar dat kon in het geheel niet bommen, het werkte.

Sherpa gespuis. Foto van Matthijs

En wel omdat we een cultuurtje hebben verzonnen met veel verrassend rollenspelbevorderende gimmiks. Leefregels die je helpen om leuker en mooier spel te maken en je weg te halen bij behoudende saaiheid. Zo hadden we als het subgroepje monniken van de Paja Dahni besloten om nooit “nee” te zeggen en nooit te verontschuldigen. En die regels zijn met enthousiasme overgenomen door de rest. In de praktijk is het best wel pittig om waar te maken dus werd er veel geklapt en geblazen -als teken van het wegblazen en wegjagen van de kwade invloeden- als iemand het weer eens fout deed. Speciaal voor monniken leverde het ‘niet aanraken van iemand van de andere sexe’ ook grappig spel op, zeker toen bleek dat al onze genezers vrouwelijk waren. Bonus voor Viking, Floor en mijzelf dus. Om alles in karmatisch evenwicht te houden: de stoerste spreuk van ons monniken is een ‘touch’ spreuk en dus stukken minder waardevol voor onze drie vrouwelijke monniken.

Duidelijk geen monnik. Foto van Matthijs

Maar meer nog dan een stapel geinige leefregels hebben we met zo’n twintig mag ook echt een nieuwe groepsidentiteit neergezet. En daar ben ik wel een beetje trots op, want we hebben er genoeg -soms vervelende- vergaderingen voor gehouden om alles en iedereen op een lijn te krijgen. Maar het heeft dan ook mooie vruchten afgeworpen. De rare tegendraadse luchtleer bleek voer voor goede discussies. De indeling in drie bevolkingslagen maakten onze grote groep bewegelijk en actief in plaats van log. En de dresscode leverde welliswaar een keur aan verschillende kostuums op, toch voelde het al heel snel vertrouwd. Erg leuk ook dat onze nieuwe groepsaanwinsten zich zo snel thuis voelden.

De homies. Foto van Matthijs

Ik klink wellicht een beetje als een stuck record met het herhalen van hoe tof het is om een nieuwe cultuur neer te zetten (zeker als ik toegeef dat ik afgehaakt ben van de fora waar wel met zo veel enthousiasme ideen werden uitgewisseld) maar ik realiseer me dat dit is wat ik leuk vind aan rollenspel. Met een eigen insteek rondlopen en kijken hoe dat schuurt ,et de gevestigde moraal. Al het spel dat daar uit komt is leuk IC spel dat ergens over gaat, en niet afhankelijk is van het plot of de status van je tegenspeler. Een eigen insteek is zo veel sterker te maken als je met een groep komt en hoewel we dit kunstje als Fae-Tir ooit begonnen zijn, denk ik dat we nu veel sneller veel meer onzin kunnen uithalen die we zelf als de natuurlijkste zaak van de wereld kunnen verdedigen. En daar gaat het tenslotte om.

Bam!

Extinction

Afgelopen weekend was “Extinction”. Een Lovecraftiaans horrorevent gesitueerd in 1927, georganiseerd door Evolution Events. Je weet wel, die club die inmiddels het plebsniveau van de standaard fantasy cyclus ver achter zich heeft gelaten en alleen nog maar arty farty larpexperimenten uitvoert. En dat komt goed uit voor elitaire larpsnobs als mijzelf. Die ook nog eens een zwak heeft voor Mythos.

Het soort investigators dat hier bij hoort:
Deze en alle andere foto’s: Ork Fotografie.

Eerst maar het slechte nieuws: het is best lastig om een verhaal eng te maken dat zich afspeelt in 1927 en gaat over exotisch gevaar dat je niet kunt physreppen omdat het zo groots en wereldbedreigend is dat iedere vorm van daadwerkelijke afbeelding tegen gaat vallen. En wat mij betreft is EE dan ook niet geslaagd in dit deel van het weekend. Ik heb welliswaar niet alle bijbehorende horrorscenes meegekregen, maar de overall vibe heb ik niet gevoeld. Jammer.

Aan de andere kant bestond minder dan de helft van de speeltijd uit daadwerkelijk roleplay in 1927. (Hoewel dat ons toch zo beloofd was! ;) Vlak voor tijd-in kregen we een enveloppe met last-minute instructies. Zoals: “Je speelt nog even niet je voorbereide character in 1927, maar dit nieuwe personage. Dat zich bevindt in 2011. In een gekkenhuis. Go!

En nog los van het horror aspect werd het op vrijdagavond al heel snel heel erg fraai. De gekkenhuis sfeer kwam byzonder snel en overtuigend tot leven, mede dankzij de mooie locatie Buitencentrum-Wilhelminaoord, simpele maar effectieve props en sterke NPCs. Ook het OC “waar ben ik nu weer in beland” gevoel droeg bij aan de IC setting.

Na wat sfeerbevorderende groepstherapie en random gekeuvel met medepatienten werd ik betrokken bij de complottheorie en al snel waren we bewakers aan het dodgen om ongestoord te kunnen overleggen en plannen te maken. We moesten ‘het archief’ vinden waarin het bewijs was te vinden. Maar voordat we daar aan konden beginnen, werden we gestoord door het eerste horror-effect van de afond: een smerig buitenaards bloedzuigerding dat verscheen naast een pentagram van blauwgroen slijm. De hysterische “Wat de fuck, Wat De FUCK!” van Ivo schallen nog steeds door mijn oren.

De avond eindigte voor mij in een hoogtepunt toen de initiele verkondiger van de complottheorie eenzaam was opgesloten in een cel en we blauw slijm op de schanieren van de deuren van die cel vonden. We hebben zelfs een bewaker zo ver gekregen dat Ivo mocht kijken of het goed ging, maar beiden keerden niet meer terug. Wat de Fuck! Maar in plaats van herrie te gaan schoppen, wisten mijn mede complottheoristen me ervan te overtuigen dat we ons even gedeisd moesten houden om er niet als volgende aan te gaan. Met een geniaal naargeestig gevoel van machteloos en doem schikten we ons in de laatste groepstherapie van de avond: massa hypnose om door te dringen tot onze diepste herinneringen. Jawel: herinneringen uit een vorige leven, van 1927 om precies te zijn.

Op zaterdag begon dan eindelijk de larp met onze voorbereide poppetjes. En hoewel de horroraspecten me niet wisten te raken, beviel de 1927 deftige dames en heren sfeer me prima. Lekker stijf en formeel, een uitstekende afwisseling met andere larps. Leuke characters ook: PCs en NCPs tesamen.

Het 1927 gedeelte eindigte met een ritueel waarbij we de culties mee moesten helpen om een einde te maken aan onze personages. Of zo. Daarover straks meer. Niet zo’n succes in ieder geval, wat jammer is gezien de overduidelijke hoeveelheid moeite die in deze scene gestop was.

‘s Avonds kwamen we weer terug in de lichamen van onze personages uit 2011 in het gekkenhuis. De artsen waren inderdaad culties, maar ze waren conveniently verslagen door ridders van Bast: leden van een geheime orde die streed tegen de culte die ons wilde offeren. In samenwerking met deze ridders verkenden we het gesticht en vonden uiteindelijk ‘het archief’. Daarin vonden we bewijs van alle boosaardige theorieen die eerder ter sprake waren gekomen. Een droge, clinische beschrijving van hoe een sekte bezig was om door de eeuwen heen een groep ‘uitverkorenen’ (lees: wij spelers) stelselmatig af te maken. Gaaf! Er was ook veel moeite gedaan om authentieke Cthulhu Mythos teksten en plaatjes te vervaardigen, leuk, maar als oude Mythos rot maakte dat op mij weer minder indruk dan de fraaie opsomming van de resultaten van de moorddadige culte tot nu toe.

De rest van de avond en nacht bestond uit een chaotisch rondrennen om puzzelstukjes te vergaren en bang gemaakt te worden. Mijn hoogtepunt was het moment dat iemand gewond raakte, en Suus en ik gehaast op weg gingen richting behandelkamer om daar de EHBO kit te plunderen. De kamer was bovenaan een trap, maar onderaan lag nog zo’n smerig buitenaards bloedzuigerding.
– Scary!
– Maar we moeten er langs om omhoog te komen!
– Toch niet… te eng! Grrrr en damn.
– Get it together, er is nog een andere trap omhoog.

Ok, wij snel die trap omhoogrennen, omlopen, uitkomen boven de bloedzuiger en dan nu snel omhoog naar de EHBO kamer, om…. Aaaargh!

Deze creep had ik echt even niet verwacht, en ik heb dan ook maar een glimps opgevangen voordat ik in blinde paniek in 0.4 seconden twee verdiepingen lager de trap af kwam stuiteren. (Ging ook maar net aan goed.) Suus schrok zo van mijn reactie dat ze eenmaal beneden aangekomen zich realiseerde dat ze ‘het enge’ helemaal niet gezien had. Win!

En daarmee was het officieel een goede horrorlarp geworden. Het gesticht was nu een plek van ‘expect the unexpected’ geworden. Niet echt Lovecraftiaans, maar wel eng. En daar gaat het om.

Het verhaal eindigte met een remake van cultie ritueel van 1927, maar nu waar we nu met hulp van de ridders van Bast de rollen om zouden draaien om de culties dood te maken. En zo geschiedde, oftewel: anticlimax. Die naadloos overging in een bizarre scene waar het plotsklaps weer 84 jaar later was, en de kleinkinderen van de culties ons omsingeld hadden met grote wapens. Dus. Tijd uit!

Tja, eerst maar even hoofdplot: het blijkt echt bijster taai om een plot te maken voor 25 spelers om dat spannend en horror achtig te maken. Lovecraftiaans horrorachtig. Het plot was in basis zeker Lovecraftiaans, maar ik vrees dat ik er niet in kon komen. En de ridders van Bast, gewapende strijders tegen het kwaad… oh zo nuttig om het plot voort te duwen, maar echt helemaal niet bevorderend voor het gevoel van machteloosheid.

En over de gimmic dat de spelers meewerken aan een ritueel waarin ze zelf gaan sterven. Tja, helaas hadden we met een kleine club vrienden bedacht dat het gewoon geen goed plan was. Dus wisten we op het allerlaatste momente een cruciaal ritueel component te stelen en uiteindelijk vluchtte ik hiermee weg van de rituele plek. Karijns primaire “Jezus wat dip!” hielp me beseffen dat mijn larp-fingerspitzengefuhl me even ontschoten was. Dus na een heel kort overleg toch maar even een kutsmoes bedacht om het component terug te brengen (insanity, komt soms onverwacht snel op). Ritueel kon voort, eind goed al goed.

Aan de ene kant natuurlijk een ‘duh’ voor mijzelf: plot-cruciale items stelen en verbergen is eigenlijk altijd dip. Aan de andere kant was dit het meest spannende moment van de 1927 setting: we waren echt even bang voor wat we onszelf aan gingen doen, en waren bereid daar ter plekke domme dingen voor te doen. Mijn conclusie: ik ben niet zo’n fan van de hele railroad ritueel constructie.

Toch ben ik erg te spreken over de larp als geheel. Niet alleen had het onvervalste schrik en doemgevoelmomenten, er was veel mooi spel en het voelde vaak heel echt. En dat is niet in het minste omdat zowel de 1927 als de 2011 setting tot in detail uitgewerkt waren. Kosten noch moeite zijn gespaard aan props en details:

- de medicijnen die iedere patient kreeg, waren in detail uitgewerkt.

- de medicijnen zelf waren ook te vinden de medicijnkast inclusief instructies over de werkingen en bijwerkingen. Iemand heeft serieus research gedaan.

- er was 1927 geld gemaakt (guldens) en ieder 1927 personage kreeg hier wat van. Ik geloof niet dat er veel mee gespeeld is, maar het maakte het wel echt.

- er was ook 2011 geld (EE euro’s) te vinden in het archief. Een grote enveloppe met zo’n 30-50 briefjes van verschillende denominaties. Krankzinnig, want hier is echt helemaal niet mee gespeeld.

- hoewel het maar matige indruk op me gemaakt heeft: er waren zeker 50 pagina’s random Necronomicon achtige tekst en plaatjes. Geen verder nut voor het plot, gewoon fluf. Omdat dat er bij hoort in een Cthulhu setting.

Ook het detail in het plot loog er niet om: tijdens de uittro werd er gepocht met briefings van 40 blz tekst voor de NPCs. Snif! (tijdens onze Dela specials hebben we speciaal onze instructies kort gehouden, lijkt me supergaaf om je NPCs te overladen met waanzinnig gedetailleerd plot ;) Ik ben dus gewoon stikjaloers, kudos aan de orga en NPCs.

Combineer dat met een fijne spelersgroep en je hebt een mooie larpherinnering. Geen perfecte horrorsfeer en zeker geen perfect hoofdplot. Maar wel de beste horrolarp die ik tot nu toe heb meegemaakt. Go team EE!

Unity 4

Jaja, Unity 4 had heel wat verwachtingen waar te maken, en dat is dan ook gelukt. Er was weer veel Weird & Wonderful.

Deze en alle andere foto’s: Ork Fotografie.

Hoewel de impact van de andere insteek op rollenspel nu niet meer zo heftig was als de eerste keer, heb ik me nu wel meer vermaakt. Er bleken nog verborgen krachten in Unity te zitten en mijn belangrijkste ontdekking is dat Unity leuker wordt naarmate je langer hetzelfde character speelt. Of misschien wel: naarmate je sneller je niche weet te vinden. De orga van Unity bestaat namelijk uit een groot aantal spelleiders (SLs) die ieder een eigen deel van de setting voor zijn rekening neemt. Dat is natuurlijk een oud concept maar als je in het aandachtsgebied van een SL terechtkomt, dan is het gaaf om te merken met hoeveel liefde en aandacht dat deel uitgewerkt is. En hoeveel persoonlijke aandacht je kan opeisen. Dat laatste was nieuw voor me, de tegenstelling met -noem een VA- had niet groter kunnen zijn.

Spot de SLs

Een voorbeeld: we zijn met drie hackers op Cosmicnet op zoek gegaan naar de geheimen achter OSCAR. OSCAR, je weet wel, het besturingssysteem van het ruimtestation Bold Ventures waar de larp zich afspeelt. (Besturingssysteem? Yeah right!) Anyway, het geheel werd gespelleid door Ork de Rooij en dit is duidelijk zijn stukje setting. Er bleken fraaie complotgespekte scheppingslegendes te zijn, en we hebben gesproken met iemand die bij ‘het ontstaan’ van OSCAR was: een hilarisch verknipt oud baasje. En daarna hebben we diepgaande gesprekken gevoerd met OSCAR zelf, om er achter te komen hoe de vork in de steel zat. Tijdens die gesprekken kwamen we er al snel achter dat we OSCAR ook op ideeen brachten. Meteen vroegen we ons af hoe groot de consequenties hiervan zouden zijn. Nou gewoon. Gigantisch. Over 7 IC maanden tijd zal OSCAR hebben uitgerekend of hij ook een standpunt heeft voor of tegen de keizer. Hoe gaaf is dat?

Een foto van Ork in actie gaat ‘for obvious reasons’ niet lukken. Hier dan Rick -de andere Cosmicnet SL- die druk bezig is met een minigame.

Het dat komt door de insteek van spelleiding. Studio Apocalypse -de naam verklapt het al- hecht niet aan de status quo, in tegendeel. Jouw acties hebben consequenties en die worden het liefst uitvergroot. Het is lastig uit te leggen hoe veel immersie je daarmee bereikt. En de kazigheid van alleen nog maar epische shizzle rollenspelen wordt goed tegengegaan door de kneuzigheid van de gemiddelde characters. Karijn verwoordde het goed met: “Episch plot is niet erg, zo lang de characters maar niet episch zijn.”

Niet epische characters in actie. In therapie om precies te zijn.

Een nieuw poppetje voor mij deze keer: een hacker genaamd Soundtrack. En die rol beviel een stuk beter dan mijn vorige Megalomane bountyhunter. Maak je nog eens wat vrienden, en wordt je bijvoorbeeld meegevraagd om een Cyberdeamon op te zoeken op Cosmicnet: Noobkiller.

- Wat is een Cyberdeamon precies?
– Weten we niet, maar eerdere ervaring leert dat we ze niet aan kunnen.
– Ok, ik ga mee.

Noobkiller blijkt een byzonder wazige gast. Hij biedt ons een doosje met daarin een kostbare sprite aan in ruil voor informatie over Lord Byron, de leider van de Duivels. En hij wil dat we die informatie persoonlijk komen overhandigen op een ander ruimtestation.

Terug op het ruimtestation raken we al snel in gesprek met Lord Chesterfield, een lokale duivel. Hij looft 5000 SUC p.p. uit als we Noobkiller onschadelijk kunnen maken. We besluiten de kant van de Duivels te kiezen en een uurtje later weten we dat Noobkiller via Cosmicnet aanvallen hem niet gaat worden. (En we nu nog minder geneigd zijn om hem op zijn eigen ruimtestation op te zoeken.) Het plot lijkt dood te bloeden, totdat Chesterfield met een brilliant slechte suggestie komt: waarom faken jullie niet gewoon een aantal feiten over Lord Byron? Ik heb er ook baat bij als jullie desinformatie verspreiden. Enter de quote van het weekend: “Wat kan daar nu fout aan gaan?”

Barry als Lord Chesterfield

Bedenken van desinformatie betekent dat je eerst eens wat informatie over Duivels moet gaan opzoeken, anders ga je wel heel hard door de mand vallen. Dus voor je het weet raak je verstrikt in een stukje achtergrond waar je geen idee van had dat het leuk zou zijn. Ik weet nog niet precies welke spelleider dit bedacht heeft, maar ik ben geintrigeerd. In ieder geval aan de oppervlakte is het meer dan ‘kijk ons een satanisch en evil zijn met het bloed van je kinderen.” En hoewel het niet iedereens kopje thee was, vond ik het leuk om desinformatie te brainstormen met vrienden. Dus toen bleef het puntje ‘persoonlijk afleveren’ over. Niet iedereen stond te springen, dus ik greep de kans aan om een tweetal Belgische mercs beter te leren kennen.

De mercs hadden aandacht aan hun kostuum besteed.

Uiteindelijk was de aflevering totaal anti-climactisch. Noobkiller bleek in real life een stuk minder impozant dan op Cosmicnet, en hij hapte veel te makkelijk op de valse info. Uiteraard zat er een twist in de vorm van het doosje waar de sprite in zat, maar dat terzijde. Wat bleek nou? We hadden simpelweg raak geschoten met de desinformatie. Er zat echt een kern van waarheid in. Tja, die had ik niet aan zien komen :)

Soundtrack kon het geld wel gebruiken.

Uiteraard was het niet allemaal sterreschijn en geur van desinfectant. Een van de redenen dat het leuker is om een langer lopend character te spelen is omdat er veel politiek en intrigue in de setting zit. Als je voor de onmiddelijke heftige interactie gaat, kom je bedrogen uit. Het zoeken van mensen die je kunt vertrouwen is essentieel in deze setting maar soms moeizaam en kost in ieder geval tijd.
En ik heb alle ‘roleplay een half uur dat je x doet en dan heb je y gebouwd’ mechanics gemeden als de ziekte. Roleplay betekent voor mij interactie, en zonder buddies waarmee je samen x kunt doen, is het alleen maar saai. En buddies die je kunt vertrouwen… de cirkel is rond.

Dingen hebben tijd nodig om te groeien.

Vooraf heb ik me prima vermaakt met het bouwen van mijn kostuum. Het duurde even voor ik inspiratie had, maar het plan: een wetsuit met ingebouwd sound system bleek prima werkbaar en veel lol op te leveren. En het was meteen zo’n persoonlijk experiment dat je altijd nog wilt doen. Namelijk: hoe zou het zijn als je overal passende muziek onder zet? Larps lijken wel wat op films, maar zeker in fantasy settings is het lastig om te verantwoorden dat er bijpassene muziek uit de lucht komt. (Niet dat dat alle larps tegenhoudt, maar dat terzijde.) In deze setting: no problem. Soundtrack was gewapend met een iPod, versterkertje en boxjes als integraal onderdeel van het kostuum. Uitkomst experiment: jazeker, dat werkt!

I blend right in :)

Het is een bij-effect van de scifi setting, maar het feit dat het een nieuwe setting is, maakt dat het relatief makkelijk is om gave en unieke dingen te physreppen. Neem onze IC aankomst: onze characters waren ooit in een escape pod gestapt en in statis gegaan. Aan het begin van het event kwam onze escape pod aan bij Unity. En met behulp van vijf rolletjes huishoudfolie, was dit het eerste beeld dat de andere spelers van ons kregen.

Over een ander bij-effect van de setting heb ik nog niet besloten of ik het uberkut of alleen maar kut vind. Het overmatig aanwezig zijn van laptops betekent dat mensen vanzelf ook dingen op die laptops gaan doen die weinig met het spel te maken hebben. Nou vind ik de aanwezigheid van laptops ver boven verwachting lekker werken op Unity, don’t get me wrong. Maar om daar nou First Person Shooters op te gaan spelen? De reden dat Cosmicnet zo gaaf is, is dat het IC is en er ook IC uitziet. Een random FPS trekt me al een beetje uit mijn immersie, en dan zwijg ik nog over:

Foto van twee evementen geleden maar het is er nog steeds. Go figure!

Iedere keer dat ik dat zie, sterf ik een beetje. Zo veel leuks om je heen en dat is het beste dat je kunt verzinnen? “Maar we moeten hier IC de portaalruimte bewaken.” Spelleiding heeft zelfs een focking geniaal 30 seconden waarschuwingsallarm op inkomende portalen. DUS HET IS ECHT NIET NODIG DAT JE DAAR ALS SPELER UIT JE NEUS ZIT TE ETEN. Zo. Dat lucht op.

Al met al zit ik met een lekkere after larp dip, altijd een goed teken. Er is zo veel meer te vertellen, maar dat zouden dan ook spoilers voor het lopende verhaal zijn. Dus het blijft hierbij.

Ok, nog een plaatje dan, want iedereen heeft inmiddels wel door dat mijn Unity reviews gewoon een verkapte manier zijn om de gaafste foto’s te gebruiken om het evenement er cooler uit te laten zien… (En als je liever zelf een mening vormt: dat kan.) Naast al het spel binnen het ruimtestation waren er vele missies naar ‘buiten’ waar je voor gedraft kon worden. Deze vind ik de sfeer wel mooi weergeven.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.